Legowiska dla psów

Najnowsze wzory legowisk dla psów. Legowisko dla psa

Dobre legowisko dla psa

Rynek akcesoriów dla psa rozwija się bardzo dynamicznie – różnorodność legowisk, materacy oraz wyściółek dla psów z dnia na dzień się powiększa w tempie prawie geometrycznym. Klient  w dniu dzisiejszym staje się coraz bardziej świadomy i coraz bardziej wymagający, stąd też nie tylko bardzo bogata oferta legowisk, ale ich doskonała jakość są w stanie przeciągnąć konsumenta na naszą stronę i skłonić do zakupu legowiska. Klient kupujący legowisko na pierwszy rzut oka zwraca uwagę na jego ogólny wygląd oraz kolor dopiero na samym końcu pyta sprzedawcę o szczegóły produktu. Wiedzą o tym doskonale wszystkie wiodące na rynku firmy oferując bogatą ofertę legowisk począwszy od ras małych (yorki, ratlerki, chihuahua) aż po olbrzymie (dogi, bernardyny, charty). Najchętniej kupowanymi kolorami legowisk przez właścicieli małych psów są czerwień oraz róż, natomiast wśród właścicieli dużych ras króluje popiel oraz moro.

Najlepszą porą na zakup nowego legowiska dla psa jest oczywiście wczesna wiosna. Ten okres bardzo sprzyja zakupom akcesorii dla psów. To właśnie w tym czasie właściciele psów biorą urlopy i zaczynają robić wiosenne porządki. Oczywiście na pierwszy rzut do eksmisji z mieszkania idzie stare, brudne i poszarpane przez psa legowisko.  Jednak przed zakupem nowego posłania właściciele czworonogów wolą dopytać się o szczegóły sprzedawcy.  Prawie zawsze pierwszym pytaniem, jakie pada z ust kupującego legowisko – jest pytanie czy da się je prać w pralce. I tutaj spektrum oferowanych przez sprzedawcę legowisk spada o połowę. Większość z nich nie posiada takiej możliwości a to ze względów na materiały jakie zostały zużyte do jego produkcji. Istnieje jednak na polskim rynku kilka firm które oferują tego typu akcesoria które można bez problemu prać w pralce. Zaliczyć do nich można firmę York Design, której to legowiska pozwoliliśmy sobie zaprezentować Państwu poniżej.

Specjalna linia materacy dla ras dużych:

materac dla psa moromaterac dla psa kratkamaterac dla psa liście

Linia legowisk standardowych (se ścianką boczną)

legowisko standardlegowisko standardlegowisko standard

Legowiska dla yorków

W Polsce najbardziej lubianą i najczęściej kupowaną rasą psów miniaturowych są oczywiście yorki.  Wprawdzie ta nazwa nie jest poprawną, gdyż w omawianym przypadku chodzi tutaj dokładnie o psy rasy Yorkshire Terrier jednak osiemdziesiąt procent właścicieli tejże rasy tak właśnie je nazywa. Ich popularność jest tak ogromna ze względu na wygląd zewnętrzny oraz charakter.

york pies

Ten iście królewski pies nie mógłby spać w prostym i bezbarwnym legowisku, dlatego producenci akcesoriów dla psów wręcz prześcigają się w twórczym projektowaniu legowisk dla tej rasy. Powstają nawet specjalne materiały (antystatyczne) dzięki którym włos yorka nie elektryzuje się a co za tym idzie – nie kołtuni. Yorki lubią legowiska w których mogą się schronić przed zgiełkiem panującym w mieszkaniu, dlatego w sklepach zoologicznych najczęściej sprzedają się różnego rodzaju budki oraz domki, jednak topowym posłaniem dla yorka w tym sezonie jest miękka i wygodna sofa produkowana przez markę York Design.

Psy wręcz przepadają za tego typu rozwiązaniem ! Bardzo gruba i miękka poduszka chroni yorka przed wilgocią oraz chłodem biegnącym od podłogi. Oparcie legowiska zostało lekko podniesione ku górze, dzięki czemu pies bez większych przeszkód morze położyć na nim głowę i rozpocząć poobiednią drzemkę. Całość legowiska wypełniono antyalergicznymi kulkami silikonowymi. Niesamowitego wyglądu dodaje duży haft przedstawiający koronę oraz napis Yorkshire Terrier.

Osoby chcące zakupić dla swojego psa tego typu legowisko dla psa odsyłamy do sklepu internetowego York Design który znajduje się pod adresem www.ubrankadlapsow.com

Poniżej prezentujemy kilka, wybranych przez nas propozycji legowisk.

legowisko dla yorka sofalegowisko dla yorka sofa ocelotlegowisko dla yorka sofa czarnalegowisko dla psa sofa pistacjowa

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 183a (21. II. 1964 r.)
Wywodzi się z okolic Stuttgartu (Wirtembergia) i Monachium (Bawaria). Psy podobnego typu znajdują się na szkicach Diirera (schyłek XV wieku). Pies tego typu odtworzony jest również w słynnej rzeźbie „Nachtwachterbrunnen” z 1620 r. w Stuttgarcie. Tę starą rasę można uznać za typowego psa wiejskiego tamtych okolic. Część kynologów niemieckich zalicza tę rasę do grupy pastersko-owczarskiej.Rasa ta występuje w trzech odmianach: olbrzym, średni i karłowaty. Dwie ostatnie odmiany zaliczone zostały do 9 grupy i tam też będą omawiane.
Wrażenie ogólne. Brodacz olbrzym jest powiększoną podobizną brodacza (sznaucera) średniego. Reprezentuje typ psa obrończego o wyglądzie budzącym respekt. Z natury jest dobrotliwy, opanowany, roztropny. Ma doskonale rozwinięte zmysły, jest wytrwały, łatwo się uczy, wykazuje dużą odporność na złe warunki atmosferyczne. Te wszystkie cechy czynią z niego znakomitego psa użytkowego i służbowego. Zasługuje na większe zainteresowanie się nim w Polsce.
Głowa. Mocno zbudowana, podłużna, zwężająca się stopniowo od uszu do końca nosa. Stosunek jej długości (od końca nosa do potylicy) od długości grzbietu (mierzonej od pierwszego kręgu grzbietowego do nasady ogona) — mniej więcej jak 1 : 2. Dużą wagę przywiązuje się do wysmukłości głowy. Krawędź • czołowa wyraźnie podkreślona przez łuk brwiowy. Grzbiet nosa prosty, przebiega równolegle z linią płaskiego, gładkiego czoła. Mięśnie żuchwy silnie rozwinięte, nie powinny jednak naruszać graniastej sylwetki głowy (łącznie z brodą). Kufa w kształcie umiarkowanie tępego klina. Nos wydatny, czarny. Wargi ściśle przylegające, czarne (niezależnie od omaszczenia szaty). Uszy wysoko osadzone i równo przycięte.1 Oczy owalne, ciemne. Dolna powieka przylegająca (spojówka niewidoczna).
Szyja. Nieco wygięta, silnie osadzona, proporcjonalna (nie za krótka i nie za gruba), skóra sucha bez fałdów i ściśle przylegająca. Kark silny, dobrze wy sklepiony.
Tułów. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, o płaskich żebrach, w przekroju poprzecznym owalna, sięgająca do łokci. Mostek w części początkowej wystaje możliwie daleko ku przodowi przed stawem łopatkowym, tworząc tzw. przedpiersie. Dolna krawędź klatki piersiowej podniesiona nieznacznie ku tyłowi. Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Odstęp od ostatniego łuku żebrowego do biodra możliwie krótki; robi to wrażenie zwartości w kłębie. Grzbiet krótki i muskularny, lekko spadzisty, przechodzący lekkim łukiem ku nieco zaokrąglonemu zadowi.
Kończyny przednie. Łopatka skośna. Ramię dobrze ukątowane, płasko, lecz dobrze umięśnione. Nogi oglądane ze wszystkich stron proste.
Kończyny tylne. Uda ukośnie ustawione i bardzo silnie umięśnione. Stawy skokowe silnie ukątowane. Łapy krótkie, zaokrąglone, ze zwartymi, ku górze wysklepionymi palcami (kocie), z czarnymi pazurami i elastycznymi piętkami.
Ogon. Wysoko osadzony i noszony, przycięty za trzecim lub czwartym kręgiem. Osobniki z ogonem od urodzenia szczątkowym powinny mieć co najmniej jeden wyczuwalny kręg.
Wzrost. Wysokość: psy w kłębie 65—70 cm, suki 60—65 cm. Ideałem jest średnia tych liczb. Dalsze szczegóły wzorca odpowiadają wzorcowi rasy brodacza monachijskiego.

ROTTWEILER

Wzorzec niemiecki, znowelizowany, wpisany został do rejestru FCI pod liczbą 147c (11. III. 1971 r.)
Rottweiler jest bardzo bliskim kuzynem pasterskich psów szwajcarskich, podobnym do nich z wyglądu, usposobienia i użytkowości. Ojczyzną jego są południowe Niemcy, a centrum hodowli znajduje się w Wirtembergii. Tam właśnie w początkach bieżącego stulecia zajęto się hodowlą czysto rasową. Poza swoją ojczyzną znalazł on miłośników w Szwajcarii, w krajach skandynawskich, zwłaszcza w Finlandii, a także w USA. Miłośnicy tej rasy wywodzą ją z psów bojowych rzymskich, inni zaś z psów rzeźnickich lub pasterskich, albo używanych przez handlarzy do konwojowania bydła pędzonego z jarmarku na jarmark. Hipoteza o pochodzeniu ich od psów, które towarzyszyły rzymskim legionom jako stróże stad bydła przeznaczonych na rzeź dla wojska, wydaje się słuszna, gdyż typ ten przetrwał przez wieki wzdłuż szlaku marszu legionów rzymskich. Kynologia zajęła się rottweilerami na początku bieżącego stulecia.
Jednoczą one w sobie zalety psów bojowych i pasterskich. Odznaczają się zarówno nieustraszoną odwagą jak i pojętnością. Mają one zrównoważony temperament i naprawdę zasługują na to. aby cieszyły się u nas większą niż dotychczas popularnością. Przed wojną były hodowane sporadycznie w województwach zachodnich. Charakterem zbliżone są do innych psów bojowych i wymagają prowadzenia przez zrównoważonego i doświadczonego przewodnika. Nie są tak łatwe w układaniu jak np. owczarki niemieckie.
Usposobienie rottweilera jest z natury przyjazne, spokojne, przywiązuje się do człowieka, jest karny i chętny do pracy. Ma wybitne uzdolnienia do nauki. Jest zrównoważony, na bodźce reaguje spokojnie i wyczekująco. W razie zagrożenia jednakże zajmuje natychmiast postawę obronną, a gdy ono mija, nastrój bojowy stosunkowo szybko ustępuje i pies uspokaja się. Rottweiler lubi wodę i jest przyjazny dla dzieci.
Pożądane są następujące cechy charakteru:
Należy wziąć pod rozwagę, że te cechy i właściwości mogą występować w różnym stopniu natężenia i wzajemnie się zazębiać lub uzupełniać. Powinny jednak być tak rozwinięte, jak tego wymaga zdolność do pracy użytkowej.
Wrażenie ogólne. Połączenie potężnej budowy ze szlachetną elegancją. Pies wzrostu więcej niż średniego o harmonijnej budowie, silny, lecz nie ociężały, nie może być za lekki, wysokonożny lub charci. Sylwetka nieco wydłużona, zwięzła, wskazująca na dużą siłę, zwrotność i wytrwałość. Zachowanie naturalne, pewne siebie, nie nerwowe. Spojrzenie spokojne; reaguje bardzo uważnie na otoczenie. Nieustraszony.
Głowa. Średniej długości, między uszami szeroka. Linia czoła oglądana z profilu — miernie wysklepiona. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Grzebień potyliczny dobrze rozwinięty, jednakże nie uwypuklającyvsię wyraźnie. Łuk jarzmowy i krawędź czołowa dobrze rozwinięte. Skóra na głowie ściśle przylegająca, ale w napięciu mogą się tworzyć lekkie fałdy na czole. Pożądana głowa bez fałd. F a f 1 e czarne, ściśle przylegające, kąciki warg zwarte. Grzbiet nosa prosty — od nasady do brzegu płytki nosowej nie dłuższy, niż odległość dzieląca potylicę od krawędzi czołowej. U nasady szeroki, miernie zwężający się, trufla dobrze rozwinięta, raczej szeroka niż okrągła, nozdrza stosunkowo duże, zawsze czarne. Uzębienie silne i pełne (42 zęby), górne siekacze zachodzą nożycowo na siekacze żuchwy.
Szyja. Silnie zbudowana, miernej długości, muskularna, dobrze związana z łopatkami, lekko wygięta w karku, sucha, bez widocznych fałdów skórnych czy podgardla.
Tułów. Klatka piersiowa pojemna, szeroka i głęboka z dobrze rozwiniętym przedpiersiem, dobrze wysklepione żebra. Grzbiet prosty, silny, sprężysty. Lędźwie krótkie, silne i głębokie. Słabizny nie podciągnięte; zad szeroki, średniej długości, łagodnie zaokrąglony ani prosty, ani silnie ścięty.
Kończyny przednie. Łopatka długa, dobrze ustawiona, w stosunku do poziomu nachylona około 45°; kąt między łopatką a ramieniem około 115°. Ramię przylega ściśle do tułowia, lecz nie jest zbyt naprężone. Podramię dobrze zbudowane i umięśnione. Nadgarstek lekko sprężysty, mocny, nie za stromy. Łapy okrągłe, z palcami dobrze zwartymi i wysklepionymi. Podeszwy bardzo mocne. Pazury ciemne, krótkie i mocne. Kończyny oglądane ze wszystkich stron proste i niezbyt wąsko ustawione.
Kończyny tylne. Uda średniej długości, szerokie, silnie umięśnione. Podudzie długie, od góry silnie umięśnione, żylaste, przechodzą w silny, dobrze ukątowany, nie stromy, staw skokowy. W postawie swobodnej udo z miednicą i z podudziem ze śródstopiem tworzą kąty rozwarte. Nachylenie miednicy pod kątem około 20—30°.
Ogon. Poziomo noszony, krótki i silny. Ogon od urodzenia szczątkowy; jeśli jest za długi, należy go przyciąć.
Szata. Owłosienie składa się z pokrywy i podszycia; pokrywa z włosa twardego, średnio długiego, jędrnego i ściśle przylegającego. Podszycie nie powinno być widoczne. Na kończynach włos nieco dłuższy.
Maść. Czarna z wyraźnie odgraniczonym znaczeniem (podpalanie) maści rdzawej na policzkach, kufie, podgardlu, piersi i kończynach oraz nad oczyma i pod nasadą ogona. Wymiary ciała. Wysokość w kłębie (cm):Długość tułowia od mostka do guza siedzeniowego miednicy powinna być o 15°/o większa niż wysokość w kłębie. Obwód klatki piersiowej powinien być około 20 cm większy niż wysokość, a jej głębokość powinna wynosić nie więcej, ale też i nie mniej, niż połowa wysokości.
Chody. W zasadzie rottweiler jest kłusakiem, ale porusza się także krokiem, inochodem, galopem i skokiem. W kłusie przednie i tylne kończyny pracują w synchronizacji. Grzbiet pozostaje we względnym spokoju. W kroku już uwidacznia się praca mięśni grzbietu. W inochodzie i galopie grzbiet wygina się jak sprężyna i wyrzuca tułów do przodu.
Nieprawidłowy jest chód sztywny, nie swobodny, zbyt wysokie unoszenie nóg lub włóczenie ich przy ziemi, krok krótki, kołyszący miotający się na boki, krzyżujący się.
Błędy. Sylwetka lekka, charcia i wysokonożna. Tułów za długi, za krótki lub wątły. Wystający grzebień potyliczny, głowa wy-żła i wyżli wyraz, głowa wąska, lekka, za krótka, długa i niezdarna. Krawędź czołowa słabo zaznaczona. Żuchwa wąska, kufa długa lub spiczasta; policzki zbyt wydatne. Garbonos lub nos rozłupany, grzbiet nosa wklęsły lub opadający, nos jasny lub plamisty, fafle luźne barwy cielistej lub plamiste, luźna torebka warg, uzębienie ponosówkowe, fałdy, skóry na głowie, Uszy za nisko osadzone, ciężkie, długie, wiotkie jak również odstające lub nierówno noszone. Oczy jasne, jedno lub obydwa oczy rozwarte, głęboko osadzone, za duże, okrągłe, wyłupiaste, przenikliwe spojrzenie. Szyja za długa, cienka, słabo umięśniona, fałdy podgardlane (łałok) lub za luźna skóra, jasne pazury, ogon za wysoko lub na nisko osadzony, brak podszycia, złe umaszczenie, oznaki niewyraźnie odgraniczone lub za duże, białe plamy, wilcze pazury.
Jeszcze poważniejsze niż wyżej wymienione odchylenia od wzorca są także wady, które nie tylko wpływają na wygląd psa, lecz również na jego użyteczność. Są to: słaby kościec i muskulatura, strome łopatki, luźne lub wadliwe łokcie, za długie, za krótkie lub strome ramię, miękkie lub strome śródręcze, luźne łapy, za płaskie lub zbyt wysklepione palce, wykrzywione palce, klatka piersiowa płaska, beczkowata, grzbiet za długi, słaby lub łękowaty, karpiowaty, zad za krótki, za prosty lub za długi, ścięty, limfatyczna, niezdarna budowa, słabe uda, stawy skokowe zbieżne, krowie lub beczkowate, stawy skokowe źle ukątowane.
Wady dyskwalifikujące. Wnętrostwo jedno lub obustronne (jądra powinny być dobrze rozwinięte i wyraźnie widoczne w mo-sznie). Anomalie stawu biodrowego. Wszelkie braki w uzębieniu, tj. przodozgryz i tyłozgryz oraz braki przedtrzonowców (zdjęcia rentgenowskie nie są uznawane jako dowód kompletnych uzębień). Luźna i zawinięta do wewnątrz lub wywinięta na zewnątrz powieka (sędzia zgłasza zauważone schorzenia w komisji hodowlanej i jeśli na następnym przeglądzie pies nadal wykazuje wadę lub została ona usunięta operacyjnie, psa wyłącza się z hodowli). Oczy różnobarwne, żółte, jastrzębie. Wyraźnie występujące cechy przeciwnej płci.
Zdecydowanie długa lub falista sierść. Włos gładki, zbyt krótki, z brakami podszycia wymaga zezwolenia komisji hodowlanej na użycie psa do hodowli.
Eliminuje się także psy tchórzliwe, płochliwe, bojące się strzału, złośliwe, nadmiernie nieufne, nerwowe, o tępym wyrazie, rażąco nieruchliwe, o niezwykle wolnej reakcji lub o wyraźnych odchyleniach od typowego charakteru. Należy zwrócić szczególną uwagę na to, czy nie występuje głuchota.

HOVAWART

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 190a (5. VII. 1964 r.)
Jest on potomkiem chłopskich psów do stróżowania. Sylwetką przypomina lżejszego, kolorowego kuvasza, a także podhalań-czyka. Obecnie jest (głównie w obu państwach niemieckich) typowym psem do stróżowania i obrony.
Wrażenie ogólne. Pies użytkowy, silny, nie ociężały, „twardy” i odporny na wpływy atmosferyczne, dobry skoczek i biegacz. Doskonały stróż — nieustraszony, spostrzegawczy, szybko reagujący na bodźce. Cechy płciowe wyraźnie zróżnicowane. Głos głęboki, silny i pełny.
Głowa. Masywnej budowy, z wysklepionym szerokim czołem. Skóra ściśle przylegająca. Grzbiet nosa prosty, nie za długi i niezbyt krótki; długość jego niemal równa odległości dzielącej potylicę od krawędzi czołowej. Nos dobrze rozwinięty, f a f 1 e ściśle przylegające. Uszy kształtem i wielkością zharmonizowane z głową; wysoko osadzone, obwisłe; płaty małżowinowe trójkątne, luźno przylegające do głowy, zakrywają otwory słuchowe. Silny zgryz nożycowy. Zgryz kleszczowy dopuszczalny, ale powoduje obniżenie oceny, a u psów przeznaczonych do hodowli tolerowany tylko warunkowo.
Szyja. Silnej budowy i średniej długości, obficie owłosiona, ale bez grzywy.
Tułów. Długość tułowia większa niż wysokość w kłębie. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, silnie umięśniona. Grzbiet napięty, zad lekko ścięty, nie za długi.
Kończyny przednie. Proste i silne, obficie owłosione, pęciny elastyczne, nie strome. Kąt między łopatką a ramieniem prosty.
Kończyny tylne. Dobrze ukątowane i silnie umięśnione. Staw skokowy szeroki. Podeszwy twarde. Niedopuszczalne wilcze pazury.
Ogon. Długi i silnie umięśniony. Sięga poniżej stawu skokowego, lecz nie do ziemi. W spokoju obwisły, a w podnieceniu i w ataku podniesiony.
Maść. Czarna, czarna podpalana ze znakami (białe plamy dopuszczalne), jasna podpalana, blond (pożądany ciemnoblond). Kolor oczu, nosa i pazurów zharmonizowany (nie za jasne).
Wzrost. Wysokość w kłębie: psy 60—70 cm, suki 55—65 cm. Odchylenie w dół i w górę do 5°/o wpływają na obniżenie oceny i warunkowe pozostawienie psa w hodowli. Przekroczenie miary w górę lub w dół o więcej niż 5% dyskwalifikuje psa z hodowli i oceny.
Wady nie dyskwalifikujące. Stromość tyłu, lekko odstające uszy.
Wady dyskwalifikujące. Zdecydowanie odstające uszy, przo-dozgryz, podgardle lub luźna skóra na szyi, łękowaty grzbiet, przebudowany zad.

DOBERMAN

Wzorzec wpisany do rejestru FC! pod liczba 143a (1960 r.)
Jest to duży pinczer, który poza cechami pinczera ma w sobie niewątpliwie i coś z owczarka. Jest on zaliczany do tzw. psów policyjnych. Rasa ta przeżyła chyba u nas. już szczytowy okres swej popularności, a obecnie wypierana jest przez spokojniejsze i łatwiejsze do prowadzenia owczarki. Doberman jako pies służbowy nie zdaje w naszym klimacie egzaminu ze względu na zbyt delikatne uwłosienie, a jako pies pokojowy ma zbyt bujny temperament. Natomiast na Bliskim Wschodzie dobermany i ich mieszańce oddają duże usługi jako psy policyjne. Nazwa rasy „doberman” pochodzi od Fryderyka Ludwika Dobermana (z Turyngii), któremu przypisuje-się wytworzenie tej rasy. Materiałem wyjściowym był miejscowy pies rzeźnicki (prawdopodobnie kuzyn rotweilera), którego Doberman skrzyżował z owczarkiem, zbliżonym do współczesnego owczarka niemieckiego oraz ówczesnym pinczerem stajennym. Wysiłki hodowlane Fryderyka Dobermana musiały niewątpliwie być uwieńczone powodzeniem, jeśli w 1889 r. jego następcy utworzyli pierwszy klub hodowców dobermana pinczera, pod którą to nazwą rasa ta w 1900 r. została wprowadzona oficjalnie do niemieckich ksiąg rodowodowych.
Wrażenie ogólne. Pies średniej wielkości, silny i muskularnie  zbudowany. Sylwetka elegancka, okazała, o postawie wyprostowanej, wydaje się prawie kwadratowa, zwłaszcza u psów. Doberman jest łatwy w prowadzeniu, ale wymaga doświadczonego przewodnika; ufny, śmiały, czujny i odważny. Cechuje go poza tym inteligencja, wrodzona ciętość i doskonały węch. Dzięki tym zaletom doberman nadaje się doskonale na towarzysza, obrońcę i jako pies użytkowy.

Głowa. Wyraźnie odgraniczona od szyi. Oglądana z profilu i z góry robi wrażenie prostego klina. Skóra ściśle przylegająca do kości i płaskich mięśni, dzięki czemu głowa wydaje się delikatnie wymodelowana (sucha). Część m ózgowiowa głowy oglądana z przodu i z boków — płaska. Linie grzbietu nosa i czoła biegną równolegle. Krawędź czołowa płytka. Linia górnego profilu głowy, od nosa do okolicy ciemieniowej i dalej, opada lekkim zaokrągleniem do karku. Zęby białe, kompletny zgryz nożycowy. Górna krawędź czaszki oglądana z przodu — pozioma, a więc nie powinna opadać ku uszom. Oko średniej wielkości, owalne, możliwie ciemne. U osobników czekoladowo umaszczonych i niebieskich dopuszczalny jest jaśniejszy odcień oczu, ale ogólnie biorąc, zarówno oczy jak i nos powinny być ciemne. Uszy wysoko osadzone, noszone prosto, przycięte. Szyja. Dość długa, sucha i muskularna, nieco wygięta, noszona prosto ku górze.Tułów. Kłąb, zwłaszcza u psa, silnie zaznaczony. Klatka piersiowa o głębokości proporcjonalnej do długości tułowia (głębokość ta stanowi 50% wysokości psa w kłębie), dość szeroka z wystającą ku przodowi przednią częścią mostka (przedpiersie). Żebra lekko wysklepione sięgające poniżej stawu łokciowego. Grzbiet krótki i odpowiednio szeroki, silnie umięśniony. Linia grzbietu lekko spadzista w kierunku zadu. Lędźwie dobrze umięśnione. Zad zaokrąglony, nie spadzisty. Brzuch począwszy od końca mostka do miednicy wyraźnie podciągnięty. U suki tułów może być nieco dłuższy niż u psa.
Kończyny przednie. Mocno zbudowane. Oglądane ze wszystkich stron — ustawione prosto, pionowo. Ramię z długą skośną łopatką tworzy kąt prawie prosty. Łopatka dobrze umięśniona przylega ściśle do klatki piersiowej, wystając ponad wyrostki kręgów piersiowych. Sródręcze prosto ustawione (nie wykręcone w żadną stronę). Łapy krótkie i zwarte. Palce wysklepione ku górze (tzw. kocie łapy).
Kończyny tylne. Uda szerokie, dobrze umięśnione. Staw kolanowy mocno zbudowany; kąt około 130°. Staw skokowy, silnie rozwinięty; równolegle względem siebie, z pionowo ustawionym śródstopiem tworzą kąt rozwarty. Łapy mocno wysklepione, palce zwarte. Wilcze pazury niedopuszczalne.
Szata. Sierść krótka, zwarta, twarda, ściśle przylegająca do skóry i gładka.
Maść. Czarna, czekoladowa lub niebieska z rdzawym, ostro odgraniczonym podpalaniem w postaci wyrazistych plamek na: wargach, policzkach, górnej powiece, podgardlu, piersi (dwie plamki), śródręczu, śródstopiu, łapach, wewnętrznej stronie uda, guzach kulszowych i koło odbytu.
Wysokość. Pies 68 cm, maksimum 70 cm, suka 63—66, maksimum 67 cm.
Chody. Elastyczne, efektowne, zwrotne, swobodne i posuwiste. Wykrok nóg przednich duży, tylnych posuwisty i sprężysty o dużej sile napędowej.
Wady. Zbyt duże wysklepienie nosa (garbaty) lub czoła i części ciemieniowej głowy. Za ostra lub za słaba krawędź czołowa, zbyt krótka i gruba głowa (przerost policzków), spiczasta kufa. Uszy za wysoko lub za nisko osadzone. Uzębienie niekompletne, przodozgryz lub tyłozgryz. Oczy skośne, wypukłe lub zbyt głęboko osadzone, jasne. Szyja za krótka lub za długa. Obecność fałd. skórny eh na szyi i podgardlu. Kościec zbyt lekki. Łopatka krótka, luźno osadzona lub stroma. Stawy łokciowe wykręcone. Postawa nóg ksobna lub odsieb-naj łapy długie, luźne lub miękkie. Grzbiet za długi, łękowaty lub karpiowaty. Klatka piersiowa beczkowata z płaskimi żebrami, płytka, za wąska. Brak przedpiersia. Tył wadliwie ukątowany. Stawy skokowe wykręcone na zewnątrz (postawa beczkowata) lub do wewnątrz (krowia). Wnętrostwo. Chód chwiejny, nie swobodny, drepczący albo z krocza (wielbłądzi). Włos długi, miękki, falujący. Podpalanie za jasne, niewyraźne, nieczyste, białe oznaki. Włosy pokrywowe zbyt rzadkie i krótkie, odsłaniające podszycie. Usposobienie nerwowe, tchórzliwe.

Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 144 (28. X. 1967 r.)1
Wrażenie ogólne. Bokser jest psem średniej wielkości, zwartej budowy, o kwadratowej sylwetce i silnym kośćcu. Umięśnienie suche, silnie rozwinięte i plastycznie uzewnętrznione. Ruchy żywe i wyrażające siłę i szlachetność. Bokser nie może być ani ociężały, ani niezdarny, ani wątły lub charci. Gładkowłosy.
Wzorzec opracowany pierwotnie w 1905 r. ostatecznie zredagowany w 1920 r nie uległ istotnym zmianom — poza tym, że od 1925 r. nie uznaje się bokserów czarnych, białych i łaciatych. W tym też roku zaliczono je do ras tzw. policyjnych.
Głowa. Nadaje bokserowi właściwy wyraz i powinna być w odpowiedniej proporcji do tułowia — ani za lekka, ani za ciężka. Część mozgowiowa głowy lekko wysklepiona, nie kulista krótka, ani, płaska, czy za szeroka (niepożądana zbyt wysoka potylica). Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Z jakiejkolwiek strony by się nie oglądało głowę, zawsze kufa powinna być we właściwej proporcji do części mozgowiowej, tzn. nigdy nie powinna wydawać się za mała. Głowa sucha, bez fałd twarzowych,; podgardla-nych. Fałdy powstają tylko na czole przy stawianiu uszu; od nasady nosa w dół zaznaczone są dwustronnie wyraźnie. Kufa powinna być możliwie szeroka i potężna, ale bez wystających policzków. Na kształt jej wpływają: kształt obu szczęk, ustawienie uzębienia, kształt i struktura fafli.
Obie szczęki nie kończą się z przodu w jednej pionowej płaszczyźnie, lecz żuchwa wystaje przed górną szczęką i jest nieco wygięta ku górze. Bokser ma normalnie przodozgryz. Górna szczęka jest szeroka u nasady, przy części mozgowiowej i tylko nieznacznie zwęża się ku przodowi. Patrząc z przodu, obie szczęki są bardzo szerokie, a kły szeroko rozstawione. Siekacze (6) ustawione w rzędach; w górnej szczęce w łagodnym łuku wygiętym ku przodowi, w żuchwie w prostej linii. Uzębienie silne i zdrowe, możliwie regularnie ustawione. F a f 1 e Wykańczają kształt głowy. Warga górna grubą i mięsista, opiera się na dolnych kłach i wypełnia z przodu wolną przestrzeń, utworzoną wskutek wysunięcia żuchwy. Wymagane jest, aby utworzona w ten sposób przednia płaszczyzna kufy była możliwie duża, prawie kwadratowa i ustawiona pod tępym kątem do grzbietu nosa. Dolna krawędź wargi górnej oparta o krawędź wargi dolnej. Niedopuszczalne znaczne wysunięcie wygiętej ku górze części żuchwy wraz z jej wargą (tzw. brodą) przed wargą górną, ani tym bardziej skrycie jej pod nią. Niedopuszczalne „pokazywanie” zębów i języka przy zamkniętym pysku.
Policzki silnie rozwinięte (odpowiednio do mocnego uzębienia), nie wystające jednak poza obrys głowy, lecz przechodzące łagodnym łukiem w kufę. Nos czarny, szeroki, lekko zadarty (jego koniec — trufla — leży nieco wyżej od nasady). Nozdrza rozwarte, między nimi — w linii strzałkowej pośrodkowej — przebiega żłobek (bruzda). Niedopuszczalne „wepchnięcie” grzbietu nosa w czoło (jak u buldoga) lub obniżenie go ku przodowi. Stosunek długości grzbietu nosa do długości pokrywy czaszki jak 1 : 2. Koniec nosa położony nieco wyżej niż nasada. Czoło z lekko zaznaczoną bruzdą czołową, niezbyt głęboką, zwłaszcza między oczami. Uszy wysoko osadzone, spiczaste, przycięte, miernej długości, muszle niezbyt szerokie i pionowo noszone. Oczy ciemne, brązowe, ani zbyt małe, ani wyłupiaste, ani za głęboko osadzone. Zdradzają energię i inteligencję. Niepożądane spojrzenie ponure, groźne albo przenikliwe. Ciemne obramowanie oczu.
Szyja. Okrągła, nie za krótka lub gruba, dość długa, muskularna i silna, ale sucha i bez fałdów podgardlanych (łałok), przechodząca eleganckim łukiem od wyraźnie zaznaczonej linii nasady karku ku grzbietowi.
Tułów. Sylwetka kwadratowa (linie obrysowe — jedna na poziomie grzbietu oraz dwie pionowe, przechodzące przez łopatką i guz kulszowy — dają z poziomą linią podłoża kwadrat). Tułów spoczywa na masywnych, prostych kończynach o mocnym kośćcu. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci; jej głębokość równa mniej więcej połowie całej wysokości psa. Żebra dobrze wy-sklepione, lecz nie beczkowato zaokrąglone, zachodzące daleko do tyłu. Lędźwie krótkie, zwarte i napięte ku tyłowi. Łopatka długa i ukośna, zwarta z tułowiem, przylegająca, niezbyt obłożona mięśniami; tworzy z długim ramieniem kąt prosty. Grzbiet krótki, prosty, szeroki i silnie umięśniony. Kłąb dobrze zaznaczony. Tył bardzo silnie umięśniony; mięśnie twarde i plastycznie uzewnętrzniające się poprzez skórę. Zad lekko spadzisty, wysklepiony.
Kończyny przednie. Oglądane z przodu proste, równoległe do siebie, o mocnym, zwartym kośćcu. Łokcie niezbyt przylegające do piersi ani odstające. Podramię pionowe, długie i sprężyście umięśnione. Nadgarstek krótki, zarysowany wyraźnie, jednak nie przesadnie. Sródręcze krótkie, nieco ukośne, niemal pionowo ustawione. Łapy małe o zwartych wysklepionych palcach (tzw. kocie) i o mocnych podeszwach.
Kończyny tylne. Miednica długa i szeroka, zwłaszcza u suk. Uda możliwie jak najszersze, wysklepione, nie wysokie i płaskie. Podudzie również muskularne. Ukątowanie stawów biodrowych i kolanowych jak najmniej tępe. Kolano w postawie zasadniczej wysunięte na tyle ku przodowi, aby sięgało do linii poprowadzonej dd guza biodrowego do podłoża. Kąt w stawie skokowym około 140°. Śródstopie krótkie, nieznacznie nachylone do podłoża pod kątem 95—100°, a więc niezupełnie prostopadle. Kończyny oglądane z tyłu — całkowicie proste. Staw skokowy suchy, nie limfa-tyczny, z silną piętą. Palce zwykle nieco dłuższe niż przednie, zwarte i wysklepione (tzw. kocie).
Ogon. Nasada ogona gruba, położona raczej wysoko niż nisko. Ogon przycięty, noszony wysoko.
Szata. Włos krótki, lśniący, twardy, ściśle przylegający.
Maść. Żółta lub pręgowana. Żółta we wszystkich odcieniach, od ciemnej czerwieni do jasnożółtej; najładniejsze pośrednie odcienie (żółtoczerwone). Maska czarna, nie wychodząca poza kufę, aby pies nie miał ponurego i nieprzyjemnego wyrazu. Maść pręgowana — od jasnozłocistej do ciemno pręgowanej, prawie czarnej. Tło i pręgi kontrastują ze sobą; pręgi równoległe do żeber, rozmieszczone ani zbyt gęsto, ani rzadko, nie zlewają się z tłem. Białe oznaki dopuszczalne (mogą nawet robić dobre wrażenie). Boksery o zasadniczym umaszczeniu (tle) więcej niż w V3 białym, tak samo czarne lub całkiem białe albo inaczej umaszczone niż przewiduje wzorzec, nie mogą być wpisywne do ksiąg hodowlanych ani dopuszczane na wystawę.
Wymiary ciała. Wzrost: psy 57—63 cm, suki 53—59 cm. Psy przy wzroście 60 cm powinny ważyć ponad 30 kg, suki przy wzroście 56 cm — około 25 kg.
Wady. Brak wyrazu i szlachetności, ponury wyraz, wadliwe uzębienie na skutek chorób lub złego ustawienia zębów. Głowa spiczasta lub buldogowata. Ślinienie się. Uszy źle cięte1. Widoczna spojówka. Pokazywanie zębów lub języka. Spiczasta lub lekka kufa; nos (trufla) jasny lub cielisty. Grzbiet karpiowaty, łękowaty, wątły. Długie, wąskie, zapadłe lędźwie, słabo związany zad. Ogon nisko osadzony, przebudowanie, stromy lub zbyt mało ukątowany tył, wątłe uda, krowia postawa, beczkowate lub szablaste kończyny, wąsko ustawione stawy skokowe, wilcze pazury, luźne stawy, Niemiecki klub hodowców bokserów uchwalił w kwietniu 1971 r., że w Szwajcarii na skutek przepisów o ochronie zwierząt dopuszczalne jest uznawanie bokserów z nie ciętymi uszami. Zakaz cięcia uszu obejmuje też Wielką Brytanię i większość krajów skandynawskich i tam również ocenia się na równi psy z uszami nieciętymi. Również u nas psy z uszami nie ciętymi są dopuszczane do wystaw i oceniane na równi z psami o uszach przyciętych.

Boksery obdarzone są doskonałym węchemnadają się więc do służby śledczej, jak wykazały to doświadczenia Menzlow nad zmysłem powonienia. Ale nie mają szczególnych zainteresowań łowieckich i dlatego rzadko zdobywają się na samodzielne kłusownictwo, jeśli nie przyłączą się do włóczących i kłusujących kundli. Niemniej można boksery używać do pracy jakoposokowce i tropowce, wykorzystując ich wrodzony doskonaływęch.    1
Może warto jeszcze wspomnieć, że niemiecki kynolog Fleming dopatruje się kolebki tej rasy w Gdańsku, gdzie miały być nieocenionymi towarzyszami rzeźników i zwane też były psami rzeźnic-kimi. Rasa ta zyskała tak wielką popularność wszędzie, iż w ramach FCI zawiązał się międzynarodowy klub przyjaciół tej rasy ATIBOX. Trzeba obiektywnie stwierdzić, że rasa ta, obok owczarka niemieckiego, jest najbardziej udanym produktem hodowli niemieckiej. chód chwiejny, łapy zajęcze, podstawione lub zanadto odstawione Białe odznaki, takie jak np. w całości albo w połowie biała głowa. rzy ocenie psa bardzo ważne są jego cechy psychiczne. Usposobienie boksera jest niezmiernie ważną cechą i powinno ono być odpowiednio rozwijane. Jego przywiązanie i wierność wobec pana i domowników, jego czujność, nieustraszona odwaga jako obrońcy i stroza rozsławiły go od dawna. Jest łagodny w rodzinie pogodny i przyjazny w zabawie, lecz groźny w walce na serio. Jest pojętny w nauce dzięki swej karności i odwadze, wrodzonej ciętości i węchowi. Jest niewymagający i czysty. Charakter jego jest prawy, bez fałszu i podstępu, także w starszym wieku. Złośliwość, podstępńość zawodność, brak temperamentu i tchórzliwość są błędami. Boksery mają wszelkie zalety psów bojowych bez ich wad. Można by powiedzieć, jest to rasa będąca kontynentalnym odpowiednikiem buldoga.
Bokser zachował swe cechy psa bojowego. Trzymany w odosobnieniu lub na łańcuchu staje się zły. Nie darzony przyjaźnią lub pozbawiony stałego towarzystwa człowieka i zwierząt domowych nabiera cech swoich przodków, którzy brali udział w walkach na arenie. Dlatego szczególnie przy tej rasie należy przypomnieć, że proces wychowania i socjalizacji szczeniaka powinien się zacząć jak najwcześniej i zaniedbania w tej mierze mogą spowodować nieodwracalne skutki, a w szczególności skłonność do walk z innymi.

OWCZAREK KAUKASKI

Owczarki kaukaskie są bardzo wytrzymałe, mają małe wymagania oraz łatwość przystosowywania się do różnych warunków klimatycznych. Występują one głównie w Związku Radzieckim (republiki: Gruzińska, Armeńska, Azerbejdżańska, autonomiczne republiki azjatyckie: Kabardyńsko-Bałkańska, pagestańska, Kałmucka oraz stepowe obszary północnego Kaukazu i okręg Astrachański). Na Zakaukaziu występują psy cięższego typu, a w regionach stepowych lżejsze, wysokonożne, często krótkowłose.
Wrażenie ogólne. Psy więcej niż średniego wzrostu o ciężkiej konstrukcji, tj. masywnym kośćcu i silnym umięśnieniu. Mają one dobrze rozwiniętą reakcją obrończą, są aktywne. Z natury psy te są złe i nieufne w stosunku do obcych, co jest ich cechą charakterystyczną.
Głowa. Masywna, z szeroką częścią mózgowiową i silnie rozwiniętymi kośćmi jarzmowymi. Wierzch czaszki szeroki, płaski rozdzielony na dwie części niewielką bruzdą. Krawędź czołowa zaznaczona nieostro. Pysk krótszy od części mózgowiowej, niezbyt zaostrzony z grubymi, ale suchymi ściśle przylegającymi wargami. Nos duży, szeroki, czarny. U psów białych i jasnosłom-kowych dopuszczalny jest nos brunatny. Uszy zwisające, wysoko umieszczone, krótko obcięte. Oczy nieduże, ciemne, o wykroju owalnym, osadzone głęboko. Zęby białe, duże, dobrze rozwinięte: ściśle do siebie przylegające. Siekacze ustawione w jednej linii. Zgryz nożycowy.
Szyja. Silna, krótka, noszona niewysoko (prawidłowo pod kątem 30—40°).
Tułów. Kłąb szeroki, muskularny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, nieco zaokrąglona. Dolna jej część znajduje się na jednej linii z łokciami lub nieco niżej .Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Grzbiet, szeroki, prosty, dobrze umięśniony. Lędźwie krótkie, szerokie, lekko wypukłe. Zad szeroki, długi, umięśniony, ustawiony prawie poziomo.
Kończyny przednie. Oglądane z przodu proste i równolegle ustawione. Przedramię proste, masywne, umiarkowanie długie. Długość nóg przednich do łokci nieco większa niż połowa wysokości w kłębie. Sródręcze krótkie i masywne, ustawione pionowo lub z nieznacznym odchyleniem. Obwód śródręcza: pies — 14—17 cm, silka — 13—15 cm.
Kończyny tylne. Oglądane z tyłu proste i równoległe, a oglądane z boku nieco wyprostowane w stawach kolanowych; nie odstawione. Podudzie krótkie, stawy skokowe silne, szerokie. Śródstopie masywne, ustawione pionowo. Linia pionowa przeprowadzona od guza siedzeniowego przechodzi przez środek stawu skokowego i śródstopia. Łapy  (przednie i tylne) duże, owalne, zwarte.
Ogon. Wysoko osadzony, spuszczony sięga do stawu skokowego. Kształt ma sierpowaty, hakowaty lub jest zwinięty w kółko. Dopuszcza się obcięcie ogona.
Szata. Skóra gruba, ale elastyczna. Sierść prosta; gruba z silnie rozwiniętym podszyciem jaśniejszej barwy. Na głowie i przednich stronach nóg włos krótki i przylegający. Owczarki kaukaskie dzielą się na trzy grupy różniące się szatą.
Długowłose. Długi włos na szyi tworzy grzywę, a na tylnych nogach pióra i portki. Długa sierść pokrywająca ogon ze wszystkich stron czyni go grubą i puszystą kitą.
Krótkowłose. Sierść krótka. Brak grzywy, piór, „portek” i kity. Typ pośredni. Sierść dłuższa, ale nie tworząca grzywy, piór, „portek” i kity.
Maść. Pasiasto-szara w różnych, zwykle jasnych rudawych i słomkowych, odcieniach; ruda, słomkowa, bura, tygrysia, a także nakrapiana i łaciata.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: pies nie mniej niż 65 cm, suka nie mniej niż 60 cm. Suki są lżejsze.
Chody. Charakterystycznym chodem jest krótki kłus, przechodzący zwykle w trochę ciężki galop. W czasie ruchu nogi powinny poruszać się po linii prostej z dopuszczalną lekką zbieżnością. Grzbiet i lędźwie elastycznie sprężynują. Kłąb i zad powinny w kłusie być na jednym poziomie. Chód swobodny, zwykle niespieszny.
Wady. Wyraźna lekkość lub miękkość budowy, silne odchylenie od wymaganego formatu, tchórzliwość, flegmatycznosc silnie zaznaczona, brak agresywności, wyraźne odchylenie od typu płci, wyraźnie prosty zad, postawa szablasta (kabłąkowata), wysoki zad, łapy silnie zwarte, płaskie, *uchy związane, ciężkie, zad w kłusie podniesiony, w stosunku do kłębu — wysoko, wyraźne pionowe ruchy zadu, inochód. Lekka, wąska głowa z ostrym pyskiem, nieproporcjonalna, zadarty pysk, oczy różne, dolne powieki obwisłe obnażające część białka. Wszelkie odchylenia od gryzu nożycowego. Zupełny brak zębów przedtrzonowych. Zęby małe, rzadkie, niedorozwinięte. Próchnica. Siekacze nie w jednej linii. Złamane lub silnie starte siekacze, brak poszczególnych siekaczy, jeśli to utrudnia ocenianie zgryzu. Grzbiet łękowaty lub karpiowaty, lędźwie długie, wklęsłe, zad wysoki, krótki, skośny. Klatka piersiowa płaska, wąska, niedorozwinięta.
Wady dyskwalifikujące.  Wszelkie odchylenia od prawidłowego, nożycowego zgryzu. Wnętrostwo. Maść czarna lub brunatna.

WELSH CORGI

Wzorzec angielski (odmiany cardigan) wpisany do rejestru FCI pod liczbą 38a
Do grupy owczarków zaliczono też miniaturowe owczarki południowej Walii. Rasa ta występuje w dwu regionalnych odmianach: pembroke i cardigan welsh corgi. Obie te odmiany są bardzo stare, wybitnie krótko nożne, o głowie i budowie przypominającej sylwetkę lisa, jakkolwiek kościec ich jest silniejszy, a budowa bardziej krępa. Odmiana cardigan ma ogon w kształcie lisiej kity. Odmiana pembroke różni się tym, że szczenięta często rodzą się z ogonem szczątkowym. Normalny ogon przycina się szczeniętom bardzo krótko już w pierwszym tygodniu życia.
Welsh corgi są psami pasterskimi pomagającymi przy pasieniu stad bydła, a nawet tabunów koni. Ostatnio dzięki swej pojętności i małym wymaganiom stają się coraz częściej psami pokojowymi i rolę tę spełniają doskonale, gdyż są czujnymi stróżami. Jest. to jednym słowem „owczarek oszczędnościowy”. Ostatnio psy te zyskały na popularności, bowiem królowa Elżbieta II trzyma je przy swym pałacu i w parkach królewskich.

Wrażenie ogólne. Pies o wyrazie jak najbardziej lisim, wybitnie bystry. Długość od końca nosa do końca ogona około 92 cm.
Głowa. W części mózgowiowej dość szeroka, między uszami płaska, zwężająca się ku oczom, ponad którymi pożądane jest łagodne wysklepienie. Pysk zwężający się ku końcowi o długości około 7,5 cm (w stosunku do części mózgowiowej głowy jak 3:5). Koniec nosa czarny (z wyjątkiem psów niebiesko-marmurkowych), łagodnie wystający, nigdy tępy, o nozdrzach umiarkowanej wielkości. Żuchwa wyraźnie wykrojona i silna, lecz nie wystająca. Oczy średniej wielkości, o bystrym i czujnym wyrazie. Raczej szeroko rozstawione, o wyrazistych kącikach. Pożądane koloru ciemnego, lecz klarownego; srebrzyste dopuszczalne u psów niebie-sko-marmurkowych. Uszy raczej duże (w porównaniu z wielkością psa) i odstające, u nasady umiarkowanie szerokie, stojące. Osadzone dość daleko w tyle głowy, tak że mogą być płasko ułożone na karku. Uzębienie mocne, równe i zdrowe.
Szyja. Muskularna, dobrze rozwinięta i proporcjonalna do tułowia.
Tułów. Dość długi i silny. Klatka piersiowa głęboka, umiarkowanie szeroka, z wystającym mostkiem i dobrze wysklepio-nymi żebrami. Wyraźnie odgraniczona od partii lędźwiowej.
Kończyny przednie. Łopatki ustawione skośnie, mocne, muskularne. Kończyny krótkie, silne.
Kończyny tylne. Udo muskularne. Nogi krótkie i mocne. Ł ap y okrągłe, z dobrze rozwiniętymi opuszkami, raczej duże. Wilcze pazury niedopuszczalne (powinny być usunięte).
Ogon. Umiarkowanie długi i osadzony na jednym poziomie z linią grzbietu (nie zakręcony nad grzbietem), podobny do lisiej kity.
Maść. Każda maść dopuszczalna oprócz czysto białej.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie około 30 cm. Masa psa 10—12,5 kg, suki 9—11 kg.
Wady. Przodozgryz lub tyłozgryz. Guz potyliczny wysoki. Policzki wystające. Czoło niskie, płaskie. Oczy bez wyrazu. Podramię zakrzywione. Stopa luźna. Ogon zakręcony nad grzbietem. Szata jedwabista.
Odmiana Pembioke zapisana do rej. FCI pod liczbą 39a, różni się przede wszystkim krótkim szczątkowym ogonem. Pożądana maść jednolicie czerwona i podpalana z białymi łatami na nogach, piersi i szyi. Dopuszczalna minimalna ilość bieli na głowie i pysku.

OWCZAREK STAROANGIELSKI (BOBTAIL)

Wzorzec angielski wpisany do rejestru FC! pod liczbą 16a (1963 r.)
Nazwa angielska — old english she&pdog. Dziś już tylko luksusowy pies reprezentacyjny o charakterystycznym kudłatym ciele i niedźwiedziowatym chodzie. Bardzo miły, o spokojnym usposobieniu i niezwykłym przywiązaniu. Mimo nazwy sugerującej rodzimość rasy, angielscy kynolodzy wywodzą go od rosyjskiego owczarka lub briarda (szukając porównań, można by znaleźć podobieństwo do bardzo dużego polskiego owczarka nizinnego o zbyt puszystej sierści). Sierść jego wymaga ciągłej pielęgnacji. Należy go Chronić przed zamoknięciem, gdyż bardzo długo schnie.
Wrażenie ogólne. Pies silny, raczej krępy, o proporcjonalnej budowie, pokryty całkowicie bardzo obfitym futrem. Nigdy nie jest długonożny. Zdolny do biegu w sprężystym galopie, ale w stępie i truchcie porusza się inochodem. Głos ma donośny z charakterystycznym charkotem.
Głowa. W części mózgowiowej pojemna i raczej graniasta, z czołem dobrze wysklepionym i w całości pokryta obfitym włosem. Krawędź czołowa wyrazista, nie charcia. Zęby mocne i duże, równe, regularne. Szczęka i żuchwa umiarkowanej dłu-’ gości, silne, graniaste i tępo zakończone. Nos zawsze czarny, szeroki. Oczy ciemne lub rybie. Uszy małe, noszone płasko na bokach głowy, umiarkowanie owłosione.
Szyja. Dość długa, ładnie wygięta i obficie owłosiona.
Tułów. Krótki i bardzo zwarty. Kłąb niższy niż część krzyżowa grzbietu. Klatka piersiowa głęboka i pojemna; żebra dobrze wysklepione. Lędźwie bardzo silnie umięśnione i lekko wygięte. Tył zaokrąglony, muskularny.
Kończyny przednie. Proste, o mocnym kośćcu, dobrze podtrzymujące tułów, nie za długie; obficie owłosione. Łopatki ukośne, zbiegające się u szczytów.
Kończyny tylne. Staw skokowy nisko położony. Pośladki okryte długim, gęstym Włosem, obfitszym niż na pozostałych partiach ciała. Ła p y małe, okrągłe; palce dobrze wysklepione, podeszwy grube i twarde.
Ogon. Jeśli szczenięta rodzą się z ogonem, należy go przyciąć w pierwszym tygodniu po urodzeniu.
Szata. Włosy pokrywowe obfite i wyraźnie twarde, nie proste, lecz kosmate, ale i nie lokowate. Podszycie wodoszczelne, bardzo gęste — jeśli nie jest wyskubane.
Maść. Wszelkie odcienie barwy szarej, niebieskiej z małymi łatami lub bez nich. Niepożądana maść beżowa i w różnych odcieniach brązowych.
Wzrost. Wysokość psa w kłębie powyżej 55 cm. Suki nieco niższe.
Większe znaczenie przy ocenie mają typ, harmonijna budowa i usposobienie psa; nie można więc kosztem tych cech stawiać na pierwszym miejscu wzrostu.
Wady. Długa wąska głowa.