Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 144 (28. X. 1967 r.)1
Wrażenie ogólne. Bokser jest psem średniej wielkości, zwartej budowy, o kwadratowej sylwetce i silnym kośćcu. Umięśnienie suche, silnie rozwinięte i plastycznie uzewnętrznione. Ruchy żywe i wyrażające siłę i szlachetność. Bokser nie może być ani ociężały, ani niezdarny, ani wątły lub charci. Gładkowłosy.
Wzorzec opracowany pierwotnie w 1905 r. ostatecznie zredagowany w 1920 r nie uległ istotnym zmianom — poza tym, że od 1925 r. nie uznaje się bokserów czarnych, białych i łaciatych. W tym też roku zaliczono je do ras tzw. policyjnych.
Głowa. Nadaje bokserowi właściwy wyraz i powinna być w odpowiedniej proporcji do tułowia — ani za lekka, ani za ciężka. Część mozgowiowa głowy lekko wysklepiona, nie kulista krótka, ani, płaska, czy za szeroka (niepożądana zbyt wysoka potylica). Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Z jakiejkolwiek strony by się nie oglądało głowę, zawsze kufa powinna być we właściwej proporcji do części mozgowiowej, tzn. nigdy nie powinna wydawać się za mała. Głowa sucha, bez fałd twarzowych,; podgardla-nych. Fałdy powstają tylko na czole przy stawianiu uszu; od nasady nosa w dół zaznaczone są dwustronnie wyraźnie. Kufa powinna być możliwie szeroka i potężna, ale bez wystających policzków. Na kształt jej wpływają: kształt obu szczęk, ustawienie uzębienia, kształt i struktura fafli.
Obie szczęki nie kończą się z przodu w jednej pionowej płaszczyźnie, lecz żuchwa wystaje przed górną szczęką i jest nieco wygięta ku górze. Bokser ma normalnie przodozgryz. Górna szczęka jest szeroka u nasady, przy części mozgowiowej i tylko nieznacznie zwęża się ku przodowi. Patrząc z przodu, obie szczęki są bardzo szerokie, a kły szeroko rozstawione. Siekacze (6) ustawione w rzędach; w górnej szczęce w łagodnym łuku wygiętym ku przodowi, w żuchwie w prostej linii. Uzębienie silne i zdrowe, możliwie regularnie ustawione. F a f 1 e Wykańczają kształt głowy. Warga górna grubą i mięsista, opiera się na dolnych kłach i wypełnia z przodu wolną przestrzeń, utworzoną wskutek wysunięcia żuchwy. Wymagane jest, aby utworzona w ten sposób przednia płaszczyzna kufy była możliwie duża, prawie kwadratowa i ustawiona pod tępym kątem do grzbietu nosa. Dolna krawędź wargi górnej oparta o krawędź wargi dolnej. Niedopuszczalne znaczne wysunięcie wygiętej ku górze części żuchwy wraz z jej wargą (tzw. brodą) przed wargą górną, ani tym bardziej skrycie jej pod nią. Niedopuszczalne „pokazywanie” zębów i języka przy zamkniętym pysku.
Policzki silnie rozwinięte (odpowiednio do mocnego uzębienia), nie wystające jednak poza obrys głowy, lecz przechodzące łagodnym łukiem w kufę. Nos czarny, szeroki, lekko zadarty (jego koniec — trufla — leży nieco wyżej od nasady). Nozdrza rozwarte, między nimi — w linii strzałkowej pośrodkowej — przebiega żłobek (bruzda). Niedopuszczalne „wepchnięcie” grzbietu nosa w czoło (jak u buldoga) lub obniżenie go ku przodowi. Stosunek długości grzbietu nosa do długości pokrywy czaszki jak 1 : 2. Koniec nosa położony nieco wyżej niż nasada. Czoło z lekko zaznaczoną bruzdą czołową, niezbyt głęboką, zwłaszcza między oczami. Uszy wysoko osadzone, spiczaste, przycięte, miernej długości, muszle niezbyt szerokie i pionowo noszone. Oczy ciemne, brązowe, ani zbyt małe, ani wyłupiaste, ani za głęboko osadzone. Zdradzają energię i inteligencję. Niepożądane spojrzenie ponure, groźne albo przenikliwe. Ciemne obramowanie oczu.
Szyja. Okrągła, nie za krótka lub gruba, dość długa, muskularna i silna, ale sucha i bez fałdów podgardlanych (łałok), przechodząca eleganckim łukiem od wyraźnie zaznaczonej linii nasady karku ku grzbietowi.
Tułów. Sylwetka kwadratowa (linie obrysowe — jedna na poziomie grzbietu oraz dwie pionowe, przechodzące przez łopatką i guz kulszowy — dają z poziomą linią podłoża kwadrat). Tułów spoczywa na masywnych, prostych kończynach o mocnym kośćcu. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci; jej głębokość równa mniej więcej połowie całej wysokości psa. Żebra dobrze wy-sklepione, lecz nie beczkowato zaokrąglone, zachodzące daleko do tyłu. Lędźwie krótkie, zwarte i napięte ku tyłowi. Łopatka długa i ukośna, zwarta z tułowiem, przylegająca, niezbyt obłożona mięśniami; tworzy z długim ramieniem kąt prosty. Grzbiet krótki, prosty, szeroki i silnie umięśniony. Kłąb dobrze zaznaczony. Tył bardzo silnie umięśniony; mięśnie twarde i plastycznie uzewnętrzniające się poprzez skórę. Zad lekko spadzisty, wysklepiony.
Kończyny przednie. Oglądane z przodu proste, równoległe do siebie, o mocnym, zwartym kośćcu. Łokcie niezbyt przylegające do piersi ani odstające. Podramię pionowe, długie i sprężyście umięśnione. Nadgarstek krótki, zarysowany wyraźnie, jednak nie przesadnie. Sródręcze krótkie, nieco ukośne, niemal pionowo ustawione. Łapy małe o zwartych wysklepionych palcach (tzw. kocie) i o mocnych podeszwach.
Kończyny tylne. Miednica długa i szeroka, zwłaszcza u suk. Uda możliwie jak najszersze, wysklepione, nie wysokie i płaskie. Podudzie również muskularne. Ukątowanie stawów biodrowych i kolanowych jak najmniej tępe. Kolano w postawie zasadniczej wysunięte na tyle ku przodowi, aby sięgało do linii poprowadzonej dd guza biodrowego do podłoża. Kąt w stawie skokowym około 140°. Śródstopie krótkie, nieznacznie nachylone do podłoża pod kątem 95—100°, a więc niezupełnie prostopadle. Kończyny oglądane z tyłu — całkowicie proste. Staw skokowy suchy, nie limfa-tyczny, z silną piętą. Palce zwykle nieco dłuższe niż przednie, zwarte i wysklepione (tzw. kocie).
Ogon. Nasada ogona gruba, położona raczej wysoko niż nisko. Ogon przycięty, noszony wysoko.
Szata. Włos krótki, lśniący, twardy, ściśle przylegający.
Maść. Żółta lub pręgowana. Żółta we wszystkich odcieniach, od ciemnej czerwieni do jasnożółtej; najładniejsze pośrednie odcienie (żółtoczerwone). Maska czarna, nie wychodząca poza kufę, aby pies nie miał ponurego i nieprzyjemnego wyrazu. Maść pręgowana — od jasnozłocistej do ciemno pręgowanej, prawie czarnej. Tło i pręgi kontrastują ze sobą; pręgi równoległe do żeber, rozmieszczone ani zbyt gęsto, ani rzadko, nie zlewają się z tłem. Białe oznaki dopuszczalne (mogą nawet robić dobre wrażenie). Boksery o zasadniczym umaszczeniu (tle) więcej niż w V3 białym, tak samo czarne lub całkiem białe albo inaczej umaszczone niż przewiduje wzorzec, nie mogą być wpisywne do ksiąg hodowlanych ani dopuszczane na wystawę.
Wymiary ciała. Wzrost: psy 57—63 cm, suki 53—59 cm. Psy przy wzroście 60 cm powinny ważyć ponad 30 kg, suki przy wzroście 56 cm — około 25 kg.
Wady. Brak wyrazu i szlachetności, ponury wyraz, wadliwe uzębienie na skutek chorób lub złego ustawienia zębów. Głowa spiczasta lub buldogowata. Ślinienie się. Uszy źle cięte1. Widoczna spojówka. Pokazywanie zębów lub języka. Spiczasta lub lekka kufa; nos (trufla) jasny lub cielisty. Grzbiet karpiowaty, łękowaty, wątły. Długie, wąskie, zapadłe lędźwie, słabo związany zad. Ogon nisko osadzony, przebudowanie, stromy lub zbyt mało ukątowany tył, wątłe uda, krowia postawa, beczkowate lub szablaste kończyny, wąsko ustawione stawy skokowe, wilcze pazury, luźne stawy, Niemiecki klub hodowców bokserów uchwalił w kwietniu 1971 r., że w Szwajcarii na skutek przepisów o ochronie zwierząt dopuszczalne jest uznawanie bokserów z nie ciętymi uszami. Zakaz cięcia uszu obejmuje też Wielką Brytanię i większość krajów skandynawskich i tam również ocenia się na równi psy z uszami nieciętymi. Również u nas psy z uszami nie ciętymi są dopuszczane do wystaw i oceniane na równi z psami o uszach przyciętych.

Boksery obdarzone są doskonałym węchemnadają się więc do służby śledczej, jak wykazały to doświadczenia Menzlow nad zmysłem powonienia. Ale nie mają szczególnych zainteresowań łowieckich i dlatego rzadko zdobywają się na samodzielne kłusownictwo, jeśli nie przyłączą się do włóczących i kłusujących kundli. Niemniej można boksery używać do pracy jakoposokowce i tropowce, wykorzystując ich wrodzony doskonaływęch.    1
Może warto jeszcze wspomnieć, że niemiecki kynolog Fleming dopatruje się kolebki tej rasy w Gdańsku, gdzie miały być nieocenionymi towarzyszami rzeźników i zwane też były psami rzeźnic-kimi. Rasa ta zyskała tak wielką popularność wszędzie, iż w ramach FCI zawiązał się międzynarodowy klub przyjaciół tej rasy ATIBOX. Trzeba obiektywnie stwierdzić, że rasa ta, obok owczarka niemieckiego, jest najbardziej udanym produktem hodowli niemieckiej. chód chwiejny, łapy zajęcze, podstawione lub zanadto odstawione Białe odznaki, takie jak np. w całości albo w połowie biała głowa. rzy ocenie psa bardzo ważne są jego cechy psychiczne. Usposobienie boksera jest niezmiernie ważną cechą i powinno ono być odpowiednio rozwijane. Jego przywiązanie i wierność wobec pana i domowników, jego czujność, nieustraszona odwaga jako obrońcy i stroza rozsławiły go od dawna. Jest łagodny w rodzinie pogodny i przyjazny w zabawie, lecz groźny w walce na serio. Jest pojętny w nauce dzięki swej karności i odwadze, wrodzonej ciętości i węchowi. Jest niewymagający i czysty. Charakter jego jest prawy, bez fałszu i podstępu, także w starszym wieku. Złośliwość, podstępńość zawodność, brak temperamentu i tchórzliwość są błędami. Boksery mają wszelkie zalety psów bojowych bez ich wad. Można by powiedzieć, jest to rasa będąca kontynentalnym odpowiednikiem buldoga.
Bokser zachował swe cechy psa bojowego. Trzymany w odosobnieniu lub na łańcuchu staje się zły. Nie darzony przyjaźnią lub pozbawiony stałego towarzystwa człowieka i zwierząt domowych nabiera cech swoich przodków, którzy brali udział w walkach na arenie. Dlatego szczególnie przy tej rasie należy przypomnieć, że proces wychowania i socjalizacji szczeniaka powinien się zacząć jak najwcześniej i zaniedbania w tej mierze mogą spowodować nieodwracalne skutki, a w szczególności skłonność do walk z innymi.