Wzorzec amerykański wpisany do rejestru FCI pod liczbą 167(20. IX. 1965 r.)
Psy tej rasy stały się u nas salonowcami o starannie wypielęgnowanej szacie.
Ogólne wrażenie. Cocker powinien robić wrażenie psa użytkowego o szlachetnie wyrzeźbionej głowie, stojący na prostych nogach, o silnych łopatkach, zwartym tułowiu i szerokim muskularnym zadzie. Jego mocny tułów, silny zad, kończyny o dobrym kośćcu stwarzają z niego psa szybkiego i wytrwałego. Przede wszystkim musi być swobodny i wesoły, całkowicie zrównoważony, żywy i chętny w akcji, o równym temperamencie, bez śladu lękliwości (nieśmiałości).
Głowa. Dobrze rozwinięta i wysklepiona, nie płaska ani okrągła. Kufa delikatna, brwi i krawędź czołowa wyraźnie zaznaczone. Bruzda czołowa wyraźna, zanikająca nieco za połową odległości od potylicy. Kostna oprawa oka wyraźnie wyrzeźbiona, pod oczyma policzki nie pyzate, również boki kufy powinny być równe, wyraźnie rzeźbione. Odległość od końca nosa do krawędzi czołowej powinna być równa około połowy odległości od tego punktu do końca potylicy (nasady głowy). Kuła powinna być szeroka i głęboka /. równymi, graniastymi szczękami. Górne wargi winny zakrywać żuchwę. Zęby zdrowe i regularne, ustawione pod kątem prostym w szczękach. Zgryz nożycowy. Nos proporcjonalny do kufy, nozdrza wyraziste, czarne u czarnych i podpalanych, u czerwonych, płowych, brązowych i łaciatych oraz dereszowatych może być czarny lub brązowy. Ciemniejszy kolor wyżej ceniony. Oczy okrągłe i pełne, tak osadzone, by były naprzód skierowane, o migdałowym kształcie. Ani wklęsłe, ani wytrzeszczone. Wyraz inteligentny, żywy, łagodny i sympatyczny (błagalny). Tęczówka ciemnobrązowa lub czarna u czarnych, czarnych podpalanych, płowych i żółtych, ciemnych łaciatych i dereszowatych. Orzechowa — u czerwonych, ciemnoorzechowych, brązowych, jasno łaciatych oraz jasnych dereszów. Pożądana jak najciemniejsza. Płat ucha osadzony nie wyżej niż dolna powieka, skóra cienka, sięgająca do nozdrzy, okryte długim, jedwabistym, prostym lub falistym włosem.
Szyja. Szyja dość długa, aby pozwalała na łatwe ściągnięcie nosa do ziemi, muskularna i bez fałd skórnych (łałoka). Silna, wychodzi z łopatek łagodnym łukiem i wznosi się do góry.
Tułów. Wysokość powinna być w przybliżeniu taka sama jak odległość od szczytu-kłębu do nasady ogona. Tułów winien wydawać się krótki, zwarty i związany, wywołując wrażenie siły. Łopatki głębokie, ukośne, lecz nie wypukłe; górna część od kłębu odchodzi pod kątem, który pozwala na wysklepienie żeber. Klatka piersiowa głęboka; jej najniższa część nie wyżej łokcia. Szeroka, aby dawała odpowiednie pomieszczenie dla płuc i serca, lecz nie tak, by hamowało to swobodną akcję przednich kończyn. Żebra głębokie i dobrze wysklepione. Tułów krótki, a lędźwie głębokie, do których nie całkiem dochodzą tylne żebra. Grzbiet silny i łagodnie opadający od kłębu do nasady ogona. Biodra szerokie, zad zaokrąglony i muskularny.
Kończyny przednie
. Proste, o silnym kośćcu i umięśnieniu, ściśle przylegające do tułowia w stawie łokciowym. Łokcie zachodzące dość nisko, nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Sródręcze krótkie i silne.
Kończyny tylne. Silny kościec i mięśnie. Dobrze ustawione kolana, silne. Uda wyraziste. Podudzie silne, dobrze ukątowane i równoległe zarówno w ruchu jak i w spoczynku. Ł a p y o silnych opuszkach, z włosami między palcami. Nie wykręcone ani na zewnątrz, ani do środka.
Ogon. Osadzony i noszony na poziomie grzbietu, a gdy pies szpera — w nieustannym ruchu.
Szata. Na głowie krótki i cienki włos, na tułowiu płaski lub lekko falujący (nigdy lokowaty), jedwabisty, średniej długości, z dostatecznym podszyciem. Uszy, piersi, brzuch i tylne krawędzie kończyn zdobne w pióra, lecz nie tak obfite, aby przeszkadzały w ruchach i utrudniały jego funkcje i wygląd aportera. Nadmiar włosa lub piór jest wadą.
Maść. Czerń powinna być zdecydowanie czarna; naloty brązowe lub koloru wątroby nie dyskwalifikują, lecz są wadą. Małe plamy białe na piersi i szyi nie dyskwalifikują, lecz są wadą. Białe plamy w innych miejscach dyskwalifikują. Inne umaszczenie niż czarne winno być zdecydowane. Jaśniejsze pióra, choć niepożądane, nie dyskwalifikują. Białe plamy oceniane jak u czarnych. U wielobarwnych co najmniej dwa kolory występujące w łatach wyraźnie odgraniczonych, rozłożonych na tułowiu — są konieczne. Jeśli jedna maść dominuje w 90% lub więcej — dyskwalifikuje. Jeśli drugi kolor jest ograniczony jedynie do jednego miejsca — dyskwalifikuje. Dereszowate zalicza się do wielobarwnych i powinny mieć wzór cętkowany albo pomieszane wielokolorowe włosy w całej szacie. Czarne podpalane ocenia się wraz z jednolicie umaszczonymi innymi niż czarne. Powinny one mieć podpalanie wyraźnie odcinające się od czarnego tła. Wyraźne podpalanie może być od jasno-kremowego do intensywnie czerwonego. Rodzaj i rozmieszczenie znaków podpalanych jest decydujące. Nie mogą zajmować więcej mz 10% powierzchni; powyżej 10% dyskwalifikuje. Jeśli podpalanie jest zaledwie zaznaczone na właściwych miejscach, to nie dyskwalifikuje, lecz jest poważną wadą. Zupełny brak podpalania na właściwych miejscach dyskwalifikuje. Rozmieszczenie podpalania-wyrazne plamki nad obydwoma oczami, na bokach kufy i policzkach, na wewnętrznej stronie ucha, na łapach i kończynach pod ogonem. Podpalanie na kufie rozlewające się i połączone lub’brak jego na policzkach, podpalanie na kończynach, które nie powinno sięgać powyżej nadgarstków i stawów skokowych nie dyskwalifikuje, lecz jest wadą. Czarne włosy lub kreski na podpalaniu nie są wadliwe, lecz wadą jest, jeśli podpalanie jest prążkowane Niewielkie białe plamy na piersi i szyi nie dyskwalifikują, lecz są wadliwe. Natomiast białe plamy gdzie indziej dyskwalifikują