Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 5a (10. IV. 1963 r.)
Spośród spanieli jest to najpopularniejsza rasa. Wrażenie ogólne. Żywy, wesoły pies myśliwski. Cocker spaniel nie powinien przypominać większego field spaniela ani długością, ani małą wysokością lub pod jakimkolwiek innym względem; jest krótszy w grzbiecie i raczej wyższy w kończynach.
Głowa. Dobrze rozwinięta, z graniastą kufą, o różowych szczękach i wyrazistą krawędzią czołową. W części mózgowiowej wyraźnie wyrzeźbiona i nie wypukła, policzki nie wydatne. NT o s dostatecznie szeroki i dobrze rozwinięty, jak tego wymaga nadzwyczajny węch tej rasy. Oczy duże, lecz nie wypukłe, koloru orzechowego, zharmonizowanego z maścią, o inteligentnym i łagodnym wyrazie, zdecydowanie żywe, lśniące i wesołe. Uszy obwisłe, nisko osadzone, o cienkiej skórze i nie sięgające poza nos, dobrze okryte długim jedwabistym, prostym włosem, bez kędziorków lub loków.
Szyja. Długa i muskularna, dobrze osadzona w łagodnie uką-lowanych łopatkach.
Tułów. Zwarty i dobrze związany; robi wrażenie skoncentrowanej siły i niezmordowanej aktywności. Klatka piersiowa głęboka i dobrze rozwinięta, nie za szeroka ani za okrągła, nie ograniczająca nogom swobody ruchów. Grzbiet krótki, niezmiernie silny i zwarty w stosunku do wielkości i masy psa, łagodnie spadzisty ku ogonowi.
Kończyny przednie. Łopatki ukośne i delikatne. Kończyny / piórami o mocnym kośćcu, proste, dość krótkie, lecz nie za krót-kie, aby nie utrudniały psu ogromu pracy wymaganej od tego ma-łogo psa myśliwskiego.
Kończyny tylne. Tył szeroki, dobrze zaokrąglony i bardzo muskularny. Nogi o mocnym kośćcu, z piórami, proste i dostatecznie krótkie, aby zapewniały skoncentrowaną siłę, lecz nie za krótkie. Łapy mocne, okrągłe (tzw. kocie), nie za duże i nie z rozwartymi palcami czy luźno związane w stawach.
Ogon. Najbardziej charakteryzuje rasowość wszystkich spanieli. U lżejszego i ruchliwego cockera, mimo że jest nisko osadzony, można tolerować jego noszenie wyższe niż u innych spanieli, nigdy jednak nie może on być zadarty, lecz raczej noszony w jednym poziomie z grzbietem; im niżej — tym lepiej. W czasie pracy psa ogon powinien być w nieustannym ruchu. Wymagany przycięty, lecz nie za krótki.
Szata. Płaska, jedwabista, nigdy nie szorstka (sztywna) lub falista, z dostatecznie dużymi piórami, jednak niezbyt obfita i nigdy kędzierzawa.
Maść. Dowolna. U psów umaszczonych jednolicie biel dopuszczalna jest tylko na piersi.
Wymiary ciała. Masa około 11—12 kg.
Wzorzec FCI nie podaje wzrostu. Ostatnio Kennel Club podał nowe dane, a to: masa od 12,7—14,5 kg; wzrost psa 39,5—40,5 cm (z tolerancją do 42 cm), suki 38,5—39,5 cm (z tolerancją do 40,5 cm). Niemcy u siebie ustalili 37,5—40 cm u psa, a 36—40 cm dla suki z tym, że odchylenie o 1,5 cm od tych liczb dyskwalifikuje.
Wady. Głowa o nieszlachetnych rysach. Kościec lekki. Szata kędzierzawa. Łopatki strome. Łapy z palcami nie zwartymi. Brak ruchliwości, słabe stawy kolanowe. Ogon noszony wysoko. Krawędź czołowa słabo zaznaczona. Oczy jasne.
Spaniele te są doskonałymi płochaczami, a nawet przydatne są w roli posokowca. Trafiają się wśród nich sztuki bezzasadnie agresywne i takie należy bezwzględnie eliminować z hodowli, gdyż jest to cecha sprzeczna z charakterem wymaganym od spaniela, a więc świadczy o pewnym wynaturzeniu.
Niestety większość spanieli u nas zapomniała o kniei, a przeszła na kanapę. Lecz nawet będąc psem dekoracyjnym spaniel wymaga wiele wybiegu, gdyż ma skłonność do tycia z wiekiem, a nie wychowany — lubi wyładowywać swe instynkty myśliwskie na drobiu i kotach.