Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 153a (1966 r.)
Za ojczyznę tej rasy uznana została Jugosławia. Decyzja ta ule bez racji wywołała zdziwienie w Anglii, rasa ta bowiem poza nazwą (nie wiadomo zresztą dlaczego nadaną) nie ma nic wspólnego z Bałkanami. Ani w okresie gdy kraj ten należał do państwa oltomańskiego (do 1718 r.)r czy potem do korony habsburskiej, ani później w Jugosławii nie było żadnej hodowli tych psów. Nosiły one zresztą równie bezpodstawnie nazwę gończaków z Bengalu (hairler ot Bengal). Natomiast od przeszło wieku hodowane są w Anglii, gdzie w roku 1860 występują na wystawie w Birmingham i angielscy autorzy od początku XIX w. poświęcają im wzmianki i opi-Ny, Znacznie wcześniej jednak, bo już w XVII w., pojawiają się psy lorjo typu na portretach, z których chyba najbardziej znany jest (gariu drezdeńska) portret Seibolda, przedstawiający późniejszego Fryderyka Wielkiego jako dziecko na tle takiego psa. Po pierwszej wojnie światowej w Anglii rozwinęła się sportowa ich hodowla (w 1025 r. siedem eksponatów u Cruffa), a w roku 1927 klub przekroczył liczbę 60 członków, zaś w roku 1930 zgłoszono na jednej wystawiee w Tattersalls rekordową liczbę 458 sztuk. Po drugiej wojnie światowej dwa kluby zrzeszające licznych hodowców sympatyków tej rasy i pod auspicjami angielskiego Kennel Ciulu uzgodniły w roku 1968 angielski standard (nieco odmienny od *C’I).
Poza Anglią są one hodowane dość licznie, a nawet są powstały kluby hodowców tej rasy; amerykański Kennel Club ma władny standard i parę klubów zajmujących się nią.
Dalmatyńczyk pochodzi od psów gończych, na co wskazuje budowa. Jednakże od dawna nie jest on używany do celów łowiec-kich — stał się wyłącznie psem reprezentacyjnym. Jest on dość samodzielny i zbliżony pod tym względem do psów gończych, a nawet do bojowych. Do nauki mniej podatny; nie bardzo skłonny do podporządkowania się człowiekowi we wszystkim.
Ponieważ rasa ta nie służy celom użytkowym, dużą wagę przywiązuje się do maści. Charakterystyczne jest, że rodzą się one czysto białe; plamy występują dopiero po paru miesiącach, a na ogonie nieraz dopiero po roku.
Wrażenie ogólne. Pies silny, muskularny, o żywym temperamencie, proporcjonalny w sylwetce, budowy nie ordynarnej ani ciężkiej, zdolny do wytrwałego i szybkiego biegu.
Głowa. Dość długa, w części mózgowiowej płaska, najszersza między uszami, dobrze ukształtowana przy skroniach. Krawędź czołowa umiarkowana (profil od nosa do potylicy nie stanowi linii prostej). Niedopuszczalne fałdy skórne. Kufa długa i silna, wargi gładkie, przylegające do zębów. N o s u odmiany czarno cętkowanej — czarny, u czekoladowo cętkowanej -— brązowy. Oczy średnio szeroko rozstawione, średniej wielkości, okrągłe, klarowne i lśniące, o inteligentnym wyrazie, koloru tego samego co cętki w umaszczeniu okrywy. U odmiany czarno cętkowanej czarne albo brązowe, u czekoladowej żółte albo jasnobrązowe. Krawędzie powiek przy czarnych cętkach czarne, przy czekoladowych brązowe. Uszy wysoko osadzone, średniej wielkości, dość szerokie u nasady, stopniowo ku dołowi zaokrąglone. Przylegające do głowy, cienkie i delikatnej struktury. Pożądane zawsze cętko-wane, im gęściej — tym lepiej. Zęby zachodzące na siebie, górne przed dolne (zgryz nożycowy).
Szyja. Umiarkowanie długa, dobrze wysklepiona, lekka, zwężająca się i bez fałdów skórnych.
Tułów. Klatka piersiowa niezbyt szeroka, ale bardzo głęboka i pojemna. Żebra miernie wysklepione, nigdy tak zaokrąglone jak obręcze beczki (co nie pozwoliłoby na rozwijanie szybkości), grzbiet silny, lędźwie muskularne i lekko uwypuklone, zdradzające siłę.
Kończyny przednie. Łopatki umiarkowanie ukośne, bez wad, muskularne. Przednie nogi zdecydowanie proste, silne i o mocnym kośćcu. Łokcie przylegające do tułowia.
Kończyny tylne. Umięśnienie zadu obfite, dobrze widoczne. Stawy skokowe nisko położone. Łapy okrągłe, silne, z dobrze wysklepionymi palcami (tzw. kocie) z okrągłymi, elastycznymi opuszkami. Pazury u odmiany czarno cętkowanej — czarne i białe, u odmiany czekoladowo cętkowanej — brązowe i białe.
Ogon. Nie za długi, nie gruby, ale silny u nasady i stopniowo zwężający się ku ku dołowi.