Wzorzec wpisany do rejestru FC! pod liczba 143a (1960 r.)
Jest to duży pinczer, który poza cechami pinczera ma w sobie niewątpliwie i coś z owczarka. Jest on zaliczany do tzw. psów policyjnych. Rasa ta przeżyła chyba u nas. już szczytowy okres swej popularności, a obecnie wypierana jest przez spokojniejsze i łatwiejsze do prowadzenia owczarki. Doberman jako pies służbowy nie zdaje w naszym klimacie egzaminu ze względu na zbyt delikatne uwłosienie, a jako pies pokojowy ma zbyt bujny temperament. Natomiast na Bliskim Wschodzie dobermany i ich mieszańce oddają duże usługi jako psy policyjne. Nazwa rasy „doberman” pochodzi od Fryderyka Ludwika Dobermana (z Turyngii), któremu przypisuje-się wytworzenie tej rasy. Materiałem wyjściowym był miejscowy pies rzeźnicki (prawdopodobnie kuzyn rotweilera), którego Doberman skrzyżował z owczarkiem, zbliżonym do współczesnego owczarka niemieckiego oraz ówczesnym pinczerem stajennym. Wysiłki hodowlane Fryderyka Dobermana musiały niewątpliwie być uwieńczone powodzeniem, jeśli w 1889 r. jego następcy utworzyli pierwszy klub hodowców dobermana pinczera, pod którą to nazwą rasa ta w 1900 r. została wprowadzona oficjalnie do niemieckich ksiąg rodowodowych.
Wrażenie ogólne. Pies średniej wielkości, silny i muskularnie  zbudowany. Sylwetka elegancka, okazała, o postawie wyprostowanej, wydaje się prawie kwadratowa, zwłaszcza u psów. Doberman jest łatwy w prowadzeniu, ale wymaga doświadczonego przewodnika; ufny, śmiały, czujny i odważny. Cechuje go poza tym inteligencja, wrodzona ciętość i doskonały węch. Dzięki tym zaletom doberman nadaje się doskonale na towarzysza, obrońcę i jako pies użytkowy.

Głowa. Wyraźnie odgraniczona od szyi. Oglądana z profilu i z góry robi wrażenie prostego klina. Skóra ściśle przylegająca do kości i płaskich mięśni, dzięki czemu głowa wydaje się delikatnie wymodelowana (sucha). Część m ózgowiowa głowy oglądana z przodu i z boków — płaska. Linie grzbietu nosa i czoła biegną równolegle. Krawędź czołowa płytka. Linia górnego profilu głowy, od nosa do okolicy ciemieniowej i dalej, opada lekkim zaokrągleniem do karku. Zęby białe, kompletny zgryz nożycowy. Górna krawędź czaszki oglądana z przodu — pozioma, a więc nie powinna opadać ku uszom. Oko średniej wielkości, owalne, możliwie ciemne. U osobników czekoladowo umaszczonych i niebieskich dopuszczalny jest jaśniejszy odcień oczu, ale ogólnie biorąc, zarówno oczy jak i nos powinny być ciemne. Uszy wysoko osadzone, noszone prosto, przycięte. Szyja. Dość długa, sucha i muskularna, nieco wygięta, noszona prosto ku górze.Tułów. Kłąb, zwłaszcza u psa, silnie zaznaczony. Klatka piersiowa o głębokości proporcjonalnej do długości tułowia (głębokość ta stanowi 50% wysokości psa w kłębie), dość szeroka z wystającą ku przodowi przednią częścią mostka (przedpiersie). Żebra lekko wysklepione sięgające poniżej stawu łokciowego. Grzbiet krótki i odpowiednio szeroki, silnie umięśniony. Linia grzbietu lekko spadzista w kierunku zadu. Lędźwie dobrze umięśnione. Zad zaokrąglony, nie spadzisty. Brzuch począwszy od końca mostka do miednicy wyraźnie podciągnięty. U suki tułów może być nieco dłuższy niż u psa.
Kończyny przednie. Mocno zbudowane. Oglądane ze wszystkich stron — ustawione prosto, pionowo. Ramię z długą skośną łopatką tworzy kąt prawie prosty. Łopatka dobrze umięśniona przylega ściśle do klatki piersiowej, wystając ponad wyrostki kręgów piersiowych. Sródręcze prosto ustawione (nie wykręcone w żadną stronę). Łapy krótkie i zwarte. Palce wysklepione ku górze (tzw. kocie łapy).
Kończyny tylne. Uda szerokie, dobrze umięśnione. Staw kolanowy mocno zbudowany; kąt około 130°. Staw skokowy, silnie rozwinięty; równolegle względem siebie, z pionowo ustawionym śródstopiem tworzą kąt rozwarty. Łapy mocno wysklepione, palce zwarte. Wilcze pazury niedopuszczalne.
Szata. Sierść krótka, zwarta, twarda, ściśle przylegająca do skóry i gładka.
Maść. Czarna, czekoladowa lub niebieska z rdzawym, ostro odgraniczonym podpalaniem w postaci wyrazistych plamek na: wargach, policzkach, górnej powiece, podgardlu, piersi (dwie plamki), śródręczu, śródstopiu, łapach, wewnętrznej stronie uda, guzach kulszowych i koło odbytu.
Wysokość. Pies 68 cm, maksimum 70 cm, suka 63—66, maksimum 67 cm.
Chody. Elastyczne, efektowne, zwrotne, swobodne i posuwiste. Wykrok nóg przednich duży, tylnych posuwisty i sprężysty o dużej sile napędowej.
Wady. Zbyt duże wysklepienie nosa (garbaty) lub czoła i części ciemieniowej głowy. Za ostra lub za słaba krawędź czołowa, zbyt krótka i gruba głowa (przerost policzków), spiczasta kufa. Uszy za wysoko lub za nisko osadzone. Uzębienie niekompletne, przodozgryz lub tyłozgryz. Oczy skośne, wypukłe lub zbyt głęboko osadzone, jasne. Szyja za krótka lub za długa. Obecność fałd. skórny eh na szyi i podgardlu. Kościec zbyt lekki. Łopatka krótka, luźno osadzona lub stroma. Stawy łokciowe wykręcone. Postawa nóg ksobna lub odsieb-naj łapy długie, luźne lub miękkie. Grzbiet za długi, łękowaty lub karpiowaty. Klatka piersiowa beczkowata z płaskimi żebrami, płytka, za wąska. Brak przedpiersia. Tył wadliwie ukątowany. Stawy skokowe wykręcone na zewnątrz (postawa beczkowata) lub do wewnątrz (krowia). Wnętrostwo. Chód chwiejny, nie swobodny, drepczący albo z krocza (wielbłądzi). Włos długi, miękki, falujący. Podpalanie za jasne, niewyraźne, nieczyste, białe oznaki. Włosy pokrywowe zbyt rzadkie i krótkie, odsłaniające podszycie. Usposobienie nerwowe, tchórzliwe.