Owczarki kaukaskie są bardzo wytrzymałe, mają małe wymagania oraz łatwość przystosowywania się do różnych warunków klimatycznych. Występują one głównie w Związku Radzieckim (republiki: Gruzińska, Armeńska, Azerbejdżańska, autonomiczne republiki azjatyckie: Kabardyńsko-Bałkańska, pagestańska, Kałmucka oraz stepowe obszary północnego Kaukazu i okręg Astrachański). Na Zakaukaziu występują psy cięższego typu, a w regionach stepowych lżejsze, wysokonożne, często krótkowłose.
Wrażenie ogólne. Psy więcej niż średniego wzrostu o ciężkiej konstrukcji, tj. masywnym kośćcu i silnym umięśnieniu. Mają one dobrze rozwiniętą reakcją obrończą, są aktywne. Z natury psy te są złe i nieufne w stosunku do obcych, co jest ich cechą charakterystyczną.
Głowa. Masywna, z szeroką częścią mózgowiową i silnie rozwiniętymi kośćmi jarzmowymi. Wierzch czaszki szeroki, płaski rozdzielony na dwie części niewielką bruzdą. Krawędź czołowa zaznaczona nieostro. Pysk krótszy od części mózgowiowej, niezbyt zaostrzony z grubymi, ale suchymi ściśle przylegającymi wargami. Nos duży, szeroki, czarny. U psów białych i jasnosłom-kowych dopuszczalny jest nos brunatny. Uszy zwisające, wysoko umieszczone, krótko obcięte. Oczy nieduże, ciemne, o wykroju owalnym, osadzone głęboko. Zęby białe, duże, dobrze rozwinięte: ściśle do siebie przylegające. Siekacze ustawione w jednej linii. Zgryz nożycowy.
Szyja. Silna, krótka, noszona niewysoko (prawidłowo pod kątem 30—40°).
Tułów. Kłąb szeroki, muskularny. Klatka piersiowa szeroka, głęboka, nieco zaokrąglona. Dolna jej część znajduje się na jednej linii z łokciami lub nieco niżej .Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Grzbiet, szeroki, prosty, dobrze umięśniony. Lędźwie krótkie, szerokie, lekko wypukłe. Zad szeroki, długi, umięśniony, ustawiony prawie poziomo.
Kończyny przednie. Oglądane z przodu proste i równolegle ustawione. Przedramię proste, masywne, umiarkowanie długie. Długość nóg przednich do łokci nieco większa niż połowa wysokości w kłębie. Sródręcze krótkie i masywne, ustawione pionowo lub z nieznacznym odchyleniem. Obwód śródręcza: pies — 14—17 cm, silka — 13—15 cm.
Kończyny tylne. Oglądane z tyłu proste i równoległe, a oglądane z boku nieco wyprostowane w stawach kolanowych; nie odstawione. Podudzie krótkie, stawy skokowe silne, szerokie. Śródstopie masywne, ustawione pionowo. Linia pionowa przeprowadzona od guza siedzeniowego przechodzi przez środek stawu skokowego i śródstopia. Łapy  (przednie i tylne) duże, owalne, zwarte.
Ogon. Wysoko osadzony, spuszczony sięga do stawu skokowego. Kształt ma sierpowaty, hakowaty lub jest zwinięty w kółko. Dopuszcza się obcięcie ogona.
Szata. Skóra gruba, ale elastyczna. Sierść prosta; gruba z silnie rozwiniętym podszyciem jaśniejszej barwy. Na głowie i przednich stronach nóg włos krótki i przylegający. Owczarki kaukaskie dzielą się na trzy grupy różniące się szatą.
Długowłose. Długi włos na szyi tworzy grzywę, a na tylnych nogach pióra i portki. Długa sierść pokrywająca ogon ze wszystkich stron czyni go grubą i puszystą kitą.
Krótkowłose. Sierść krótka. Brak grzywy, piór, „portek” i kity. Typ pośredni. Sierść dłuższa, ale nie tworząca grzywy, piór, „portek” i kity.
Maść. Pasiasto-szara w różnych, zwykle jasnych rudawych i słomkowych, odcieniach; ruda, słomkowa, bura, tygrysia, a także nakrapiana i łaciata.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie: pies nie mniej niż 65 cm, suka nie mniej niż 60 cm. Suki są lżejsze.
Chody. Charakterystycznym chodem jest krótki kłus, przechodzący zwykle w trochę ciężki galop. W czasie ruchu nogi powinny poruszać się po linii prostej z dopuszczalną lekką zbieżnością. Grzbiet i lędźwie elastycznie sprężynują. Kłąb i zad powinny w kłusie być na jednym poziomie. Chód swobodny, zwykle niespieszny.
Wady. Wyraźna lekkość lub miękkość budowy, silne odchylenie od wymaganego formatu, tchórzliwość, flegmatycznosc silnie zaznaczona, brak agresywności, wyraźne odchylenie od typu płci, wyraźnie prosty zad, postawa szablasta (kabłąkowata), wysoki zad, łapy silnie zwarte, płaskie, *uchy związane, ciężkie, zad w kłusie podniesiony, w stosunku do kłębu — wysoko, wyraźne pionowe ruchy zadu, inochód. Lekka, wąska głowa z ostrym pyskiem, nieproporcjonalna, zadarty pysk, oczy różne, dolne powieki obwisłe obnażające część białka. Wszelkie odchylenia od gryzu nożycowego. Zupełny brak zębów przedtrzonowych. Zęby małe, rzadkie, niedorozwinięte. Próchnica. Siekacze nie w jednej linii. Złamane lub silnie starte siekacze, brak poszczególnych siekaczy, jeśli to utrudnia ocenianie zgryzu. Grzbiet łękowaty lub karpiowaty, lędźwie długie, wklęsłe, zad wysoki, krótki, skośny. Klatka piersiowa płaska, wąska, niedorozwinięta.
Wady dyskwalifikujące.  Wszelkie odchylenia od prawidłowego, nożycowego zgryzu. Wnętrostwo. Maść czarna lub brunatna.