Wzorzec niemiecki, znowelizowany, wpisany został do rejestru FCI pod liczbą 147c (11. III. 1971 r.)
Rottweiler jest bardzo bliskim kuzynem pasterskich psów szwajcarskich, podobnym do nich z wyglądu, usposobienia i użytkowości. Ojczyzną jego są południowe Niemcy, a centrum hodowli znajduje się w Wirtembergii. Tam właśnie w początkach bieżącego stulecia zajęto się hodowlą czysto rasową. Poza swoją ojczyzną znalazł on miłośników w Szwajcarii, w krajach skandynawskich, zwłaszcza w Finlandii, a także w USA. Miłośnicy tej rasy wywodzą ją z psów bojowych rzymskich, inni zaś z psów rzeźnickich lub pasterskich, albo używanych przez handlarzy do konwojowania bydła pędzonego z jarmarku na jarmark. Hipoteza o pochodzeniu ich od psów, które towarzyszyły rzymskim legionom jako stróże stad bydła przeznaczonych na rzeź dla wojska, wydaje się słuszna, gdyż typ ten przetrwał przez wieki wzdłuż szlaku marszu legionów rzymskich. Kynologia zajęła się rottweilerami na początku bieżącego stulecia.
Jednoczą one w sobie zalety psów bojowych i pasterskich. Odznaczają się zarówno nieustraszoną odwagą jak i pojętnością. Mają one zrównoważony temperament i naprawdę zasługują na to. aby cieszyły się u nas większą niż dotychczas popularnością. Przed wojną były hodowane sporadycznie w województwach zachodnich. Charakterem zbliżone są do innych psów bojowych i wymagają prowadzenia przez zrównoważonego i doświadczonego przewodnika. Nie są tak łatwe w układaniu jak np. owczarki niemieckie.
Usposobienie rottweilera jest z natury przyjazne, spokojne, przywiązuje się do człowieka, jest karny i chętny do pracy. Ma wybitne uzdolnienia do nauki. Jest zrównoważony, na bodźce reaguje spokojnie i wyczekująco. W razie zagrożenia jednakże zajmuje natychmiast postawę obronną, a gdy ono mija, nastrój bojowy stosunkowo szybko ustępuje i pies uspokaja się. Rottweiler lubi wodę i jest przyjazny dla dzieci.
Pożądane są następujące cechy charakteru:
Należy wziąć pod rozwagę, że te cechy i właściwości mogą występować w różnym stopniu natężenia i wzajemnie się zazębiać lub uzupełniać. Powinny jednak być tak rozwinięte, jak tego wymaga zdolność do pracy użytkowej.
Wrażenie ogólne. Połączenie potężnej budowy ze szlachetną elegancją. Pies wzrostu więcej niż średniego o harmonijnej budowie, silny, lecz nie ociężały, nie może być za lekki, wysokonożny lub charci. Sylwetka nieco wydłużona, zwięzła, wskazująca na dużą siłę, zwrotność i wytrwałość. Zachowanie naturalne, pewne siebie, nie nerwowe. Spojrzenie spokojne; reaguje bardzo uważnie na otoczenie. Nieustraszony.
Głowa. Średniej długości, między uszami szeroka. Linia czoła oglądana z profilu — miernie wysklepiona. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona. Grzebień potyliczny dobrze rozwinięty, jednakże nie uwypuklającyvsię wyraźnie. Łuk jarzmowy i krawędź czołowa dobrze rozwinięte. Skóra na głowie ściśle przylegająca, ale w napięciu mogą się tworzyć lekkie fałdy na czole. Pożądana głowa bez fałd. F a f 1 e czarne, ściśle przylegające, kąciki warg zwarte. Grzbiet nosa prosty — od nasady do brzegu płytki nosowej nie dłuższy, niż odległość dzieląca potylicę od krawędzi czołowej. U nasady szeroki, miernie zwężający się, trufla dobrze rozwinięta, raczej szeroka niż okrągła, nozdrza stosunkowo duże, zawsze czarne. Uzębienie silne i pełne (42 zęby), górne siekacze zachodzą nożycowo na siekacze żuchwy.
Szyja. Silnie zbudowana, miernej długości, muskularna, dobrze związana z łopatkami, lekko wygięta w karku, sucha, bez widocznych fałdów skórnych czy podgardla.
Tułów. Klatka piersiowa pojemna, szeroka i głęboka z dobrze rozwiniętym przedpiersiem, dobrze wysklepione żebra. Grzbiet prosty, silny, sprężysty. Lędźwie krótkie, silne i głębokie. Słabizny nie podciągnięte; zad szeroki, średniej długości, łagodnie zaokrąglony ani prosty, ani silnie ścięty.
Kończyny przednie. Łopatka długa, dobrze ustawiona, w stosunku do poziomu nachylona około 45°; kąt między łopatką a ramieniem około 115°. Ramię przylega ściśle do tułowia, lecz nie jest zbyt naprężone. Podramię dobrze zbudowane i umięśnione. Nadgarstek lekko sprężysty, mocny, nie za stromy. Łapy okrągłe, z palcami dobrze zwartymi i wysklepionymi. Podeszwy bardzo mocne. Pazury ciemne, krótkie i mocne. Kończyny oglądane ze wszystkich stron proste i niezbyt wąsko ustawione.
Kończyny tylne. Uda średniej długości, szerokie, silnie umięśnione. Podudzie długie, od góry silnie umięśnione, żylaste, przechodzą w silny, dobrze ukątowany, nie stromy, staw skokowy. W postawie swobodnej udo z miednicą i z podudziem ze śródstopiem tworzą kąty rozwarte. Nachylenie miednicy pod kątem około 20—30°.
Ogon. Poziomo noszony, krótki i silny. Ogon od urodzenia szczątkowy; jeśli jest za długi, należy go przyciąć.
Szata. Owłosienie składa się z pokrywy i podszycia; pokrywa z włosa twardego, średnio długiego, jędrnego i ściśle przylegającego. Podszycie nie powinno być widoczne. Na kończynach włos nieco dłuższy.
Maść. Czarna z wyraźnie odgraniczonym znaczeniem (podpalanie) maści rdzawej na policzkach, kufie, podgardlu, piersi i kończynach oraz nad oczyma i pod nasadą ogona. Wymiary ciała. Wysokość w kłębie (cm):Długość tułowia od mostka do guza siedzeniowego miednicy powinna być o 15°/o większa niż wysokość w kłębie. Obwód klatki piersiowej powinien być około 20 cm większy niż wysokość, a jej głębokość powinna wynosić nie więcej, ale też i nie mniej, niż połowa wysokości.
Chody. W zasadzie rottweiler jest kłusakiem, ale porusza się także krokiem, inochodem, galopem i skokiem. W kłusie przednie i tylne kończyny pracują w synchronizacji. Grzbiet pozostaje we względnym spokoju. W kroku już uwidacznia się praca mięśni grzbietu. W inochodzie i galopie grzbiet wygina się jak sprężyna i wyrzuca tułów do przodu.
Nieprawidłowy jest chód sztywny, nie swobodny, zbyt wysokie unoszenie nóg lub włóczenie ich przy ziemi, krok krótki, kołyszący miotający się na boki, krzyżujący się.
Błędy. Sylwetka lekka, charcia i wysokonożna. Tułów za długi, za krótki lub wątły. Wystający grzebień potyliczny, głowa wy-żła i wyżli wyraz, głowa wąska, lekka, za krótka, długa i niezdarna. Krawędź czołowa słabo zaznaczona. Żuchwa wąska, kufa długa lub spiczasta; policzki zbyt wydatne. Garbonos lub nos rozłupany, grzbiet nosa wklęsły lub opadający, nos jasny lub plamisty, fafle luźne barwy cielistej lub plamiste, luźna torebka warg, uzębienie ponosówkowe, fałdy, skóry na głowie, Uszy za nisko osadzone, ciężkie, długie, wiotkie jak również odstające lub nierówno noszone. Oczy jasne, jedno lub obydwa oczy rozwarte, głęboko osadzone, za duże, okrągłe, wyłupiaste, przenikliwe spojrzenie. Szyja za długa, cienka, słabo umięśniona, fałdy podgardlane (łałok) lub za luźna skóra, jasne pazury, ogon za wysoko lub na nisko osadzony, brak podszycia, złe umaszczenie, oznaki niewyraźnie odgraniczone lub za duże, białe plamy, wilcze pazury.
Jeszcze poważniejsze niż wyżej wymienione odchylenia od wzorca są także wady, które nie tylko wpływają na wygląd psa, lecz również na jego użyteczność. Są to: słaby kościec i muskulatura, strome łopatki, luźne lub wadliwe łokcie, za długie, za krótkie lub strome ramię, miękkie lub strome śródręcze, luźne łapy, za płaskie lub zbyt wysklepione palce, wykrzywione palce, klatka piersiowa płaska, beczkowata, grzbiet za długi, słaby lub łękowaty, karpiowaty, zad za krótki, za prosty lub za długi, ścięty, limfatyczna, niezdarna budowa, słabe uda, stawy skokowe zbieżne, krowie lub beczkowate, stawy skokowe źle ukątowane.
Wady dyskwalifikujące. Wnętrostwo jedno lub obustronne (jądra powinny być dobrze rozwinięte i wyraźnie widoczne w mo-sznie). Anomalie stawu biodrowego. Wszelkie braki w uzębieniu, tj. przodozgryz i tyłozgryz oraz braki przedtrzonowców (zdjęcia rentgenowskie nie są uznawane jako dowód kompletnych uzębień). Luźna i zawinięta do wewnątrz lub wywinięta na zewnątrz powieka (sędzia zgłasza zauważone schorzenia w komisji hodowlanej i jeśli na następnym przeglądzie pies nadal wykazuje wadę lub została ona usunięta operacyjnie, psa wyłącza się z hodowli). Oczy różnobarwne, żółte, jastrzębie. Wyraźnie występujące cechy przeciwnej płci.
Zdecydowanie długa lub falista sierść. Włos gładki, zbyt krótki, z brakami podszycia wymaga zezwolenia komisji hodowlanej na użycie psa do hodowli.
Eliminuje się także psy tchórzliwe, płochliwe, bojące się strzału, złośliwe, nadmiernie nieufne, nerwowe, o tępym wyrazie, rażąco nieruchliwe, o niezwykle wolnej reakcji lub o wyraźnych odchyleniach od typowego charakteru. Należy zwrócić szczególną uwagę na to, czy nie występuje głuchota.