Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 6a (28, V. 1963 r.)
Początki tej rasy również nie są znane. Była ona prawdopodobnie rodzima w Szkocji z tym, że w końcu XVIII wieku psiarnia księcia Gordona przypuszczalnie przyczyniła się do wyrównania typu; stąd jej oryginalna nazwa. Angielscy autorzy przypuszczają, że do powstania jej oprócz psów rodzimych typu setera — przyczyniła się suka „Maddy”, czarna podpalana collie. Wydaje się to słuszne, ponieważ i w usposobieniu gordon odbiega od typu zwykłego wyżła angielskiego. Angielscy myśliwi, zwłaszcza zawodowi menerzy, wolą psa nie przywiązującego się wyłącznie do jednego pana, lecz spędzającego życie w kojcu. Dzięki temu po przeszkoleniu mogą one służyć każdemu, to je nabędzie lub wyprowadzi w pole. Gordon seter natomiast nie znosi hodowli kojcowej;   przeciwnie — wymaga stałego kontaktu z człowiekiem Ta jego właściwość niewtąpliwie przyczyniła się do tego, że w Anglii jest on znacznie mniej licznie reprezentowany niż inne rasy seterów czy pointery. Ta sama cecha jednak powinna się przyczynić do zwiększenia jego’ popularności u nas, gdzie przecież myśliwi ograniczają się zwykle do trzymania jednego psa i nie chowają go w kojcu, lecz przyjmują do wspólnoty domowej.
Spośród wszystkich wyżłów angielskich gordon ma najwięcej cech psa wszechstronnie użytkowego. Prawdopodobnie dlatego, że wśród jego przodków na pewno odnalazłby się również posokowiec (bloodhound), którego cechy ujawniają się jeszcze nie raz dość wyraźnie u niektórych egzemplarzy tej rasy. Niestety pogłowie tej rasy w Polsce jest obecnie raczej słabej Nasze psy przypominają raczej „czarnego irlanda” niż właściwego szkota i dlatego wskazany byłby import doskonałego reproduktora albo — co znacznie tańsze — wysłanie polskich suk do pokrycia nim za granicą

Wrażenie ogólne. Pies stylowy, budowy galopena, o szlachetnej sylwetce, przypominającej budowę silnego huntera (konia myśliwskiego — przyp. aut.), harmonijnie zbudowany i dobrze zrównoważony. Silny, dość krótki, o równym grzbiecie. Ogon dość krótki. Głowa dość długa o wyraźnych liniach i inteligentnym wyrazie. Szata długa, płaska o zdecydowanych kolorach.
Głowa. W części mózgowiowej raczej głęboka niż szeroka, lecz wyraźnie szersza niż kufa, wysklepiona, najszersza między uszami. Krawędź czołowa wyraźnie zaznaczona, odległość między nią a potylicą nieco większa, niż dzieląca ją od nosa. Poniżej, i obok oczu głowa smukła, a policzki tak wąskie jak na to pozwala Jej smukłość. Kufa dość długa, z prawie równoległymi liniami czoła i grzbietu nosa, oglądana z góry i z boku — nie spiczasta. Uszy nie obwisłe, lecz dobrze zaznaczone. Nos duży i szeroki, czarny. Nozdrza rozwarte. Głębokość kufy nieco mniejsza niż długość. Oczy dość duże, nie za głęboko osadzone, ani zbyt wypukłe, nieco osłonięte brwiami, wyrażające bystrość i inteligencję. Ciemnobrązowe, błyszczące. Uszy nisko osadzone i ściśle przylegające) do głowy, średniej wielkości, delikatne, o cienkiej skórze. Pysk równy, niedopuszczalny przodozgryz lub tyłozgryz.
Szyja. Długa, smukła, wygięta przy głowie, bez śladu podgardlu.
Tułów. Umiarkowanie długi, głęboki w mostku. Tylne żebra daleko zachodzące. Klatka piersiowa nie za szeroka. Lędźwie szerokie i lekko wysklepione.
Kończyny przednie. Łopatki długie i ukośnie ustawione daleko ku tyłowi, szerokie, płaskie, ściśle przylegające. Niepożądane XA grube, ograniczające swobodę ruchów. Łokcie nisko położone pod tułowiem (umożliwia to swobodę ruchów). Nogi przednie silne, proste, z mocnym prostym śródręczem, ozdobione obfitym piórem.

Kończyny tylne. Tylne nogi od biodra do kolana długie, szerokie i muskularne. Od kolana do stawu skokowego nie skierowane ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. Miednica prawie pozioma; zad nie ścięty. Łapy owalne, obficie owłosione, z palcami wyraźnie wykrojonymi i dobrze wysklepionymi. Opuszki dobrze rozwinięte, mocne.
Ogon. Dość krótki, prosty lub lekko szablasty, nie zachodzący poniżej stawu skokowego. Noszony poziomo lub poniżej grzbietu. Gruby u nasady, zwężający się ku cienkiemu końcowi. Pióro lub chorągiew zaczynające się blisko nasady — długie i proste, skracające się równomiernie ku końcowi.
Szata. Na głowie i przedniej stronie kończyn oraz na końcach uszu włosy krótkie i delikatne, na pozostałych partiach ciała średnio długie, dość płasko przylegające, jak najmniej kędzierzawe lub faliste. Pióro na górze uszu długie i jedwabiste, z tyłu tylnych nóg długie i delikatne. Dość obfite uwłosienie brzucha tworzy efektowne frędzle rozciągające się od piersi do szyi. Wszystkie pióra możliwie jak najbardziej płaskie i proste.
Maść. Lśniąca czarna, bez śladu rdzawego nalotu, z lśniącym podpalaniem koloru świeżo wyłuskanych dojrzałych kasztanów. Czarne kreski wzdłuż palców oraz czarna kreska pod żuchwą dopuszczalne. Rozmieszczenie znaczeń: nad oczami wyraźne plamki o średnicy nie większej niż 2 cm; na bokach kufy podpalanie nie sięgające ponad nasadę nosa, tworzące naokoło kufy dwustronną obwódkę, na gardle oraz dwie duże wyraźne plamy na piersi. Na zewnętrznej stronie ud podpalanie schodzi poniżej kolan aż do palców; niedopuszczalne jednak zupełne wyparcie czerni z tyłu tylnych kończyn. Mała biała plamka na piersi dopuszczalna; im mniejsza, tym lepiej.
Wymiary ciała. Wysokość psa około 65 cm, masa około 27 kg; wysokość suki około 57 cm, masa około 25 kg.
Wady. Pies robiący wrażenie niepojętnego lub typu posokowca (bloodhound) — z ciężką i dużą głową, grubymi uszami i ciężkim tułowiem, albo typu collie — o zaostrzonej kufie i zakręconym ogonie. Głowa zaostrzona, kacza, z kufą zadartą lub garbonosa, za mała lub za duża. Oczy za jasne, za głęboko osadzone lub wypukłe. Uszy za wysoko osadzone lub niezwykle szerokie czy ciężkie. Szyja gruba i krótka. Łopatki i grzbiet nieregularnie ukształtowane. Klatka piersiowa za szeroka. Kończyny krzywe, łokcie wykręcone, Łapy płaskie, palce luźne. Ogon za długi, źle noszony lub na końcu zakręcony. Szata kędzierzawa, wełnista, bez połysku. Uma-szczenie z żółtawym lub słomkowym podpalaniem nie odgraniczającym się wyraźnie od maści zasadniczej. Białe łapy, za dużo bieli na piersi, rude włosy wśród czarnych.