Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbq 88b (1963 r.)
Psy tej rasy są raczej małe, wysokości do 40 cm, długowłose, o sympatycznym wyglądzie, podobne do collie, lecz mniej wydłużone. Te urocze psy, u nas mało znane, zaczynają pokazywać się na wystawach i wchodzić do domów jako mili towarzysze. Odznaczają się przywiązaniem do pana i nieufnością, jakby nieśmiałością, wobec obcych.
Wrażenie ogólne. Budowę szetlanda powinna cechować siła i ruchliwość, bez śladu ociężałości czy pogrubienia, co pozwala rozwijać się jego naturalnym skłonnościom do pracy przy stadzie owiec. Wprawdzie pożądany typ zbliżony jest do collie, ale jednak powinny się zaznaczać widoczne różnice. Jedną z ważniejszych cech jest doskonała harmonia i dobra proporcja mózgowiowej części głowy do twarzowej; odpowiednia wielkość, kształt, barwa i rozmieszczenie oczu, prawidłowe osadzenie i noszenie uszu. Od szetlanda wymaga się przywiązania i posłuszeństwa wobec przewodnika; do obcych powinien odnosić się z rezerwą, ale bez okazywania nerwowości.
Na pierwszy rzut oka jest to pies łączący w sobie piękność z inteligencją i temperamentem. Obfitość futra, grzywa i kryza w połączeniu z dobrą rzeźbą głowy i „słodyczą” wyrazu tworzą ideał szetlanda.
Głowa. Subtelnie wymodelowana. Oglądana z góry i z boku — kształtu wydłużonego, ściętego stożka, zwężającego się od uszu do końca nosa. Szerokość części mózgowiowej zależy wyłącznie od długości całej głowy, a ta z kolei — proporcjonalna jest do wielkości całego ciała. Część mózgowiowa płaska, między uszami umiarkowanie szeroka, bez wystającej potylicy. Policzki pożądane płaskie i przechodzące  łagodnie w dobrze  zaokrąglony   pysk.Część mózgowiowa i pysk równej długości; punkt środkowy leży w wewnętrznym kącie oka. Linia czołowa widziana z profilu równoległa z linią grzbietu nosa, ale na poziomie nieco wyższym. Krawędź czołowa wyraźna, lecz nieznaczna. Z ę-b y zdrowe i dobrze rozmieszczone; szczęka i żuchwa równe i mocne; żuchwa dobrze rozwinięta; zgryz nożycowy. Wargi zwarte. Oczy średniej wielkości, ustawione ukośnie, kształtu migdałów, koloru ciemnobrązowego; wyjątek stanowią psy o umaszczeniu marmurkowym, u których dopuszczalne są oczy niebieskie. Nos zawsze czarny. Uszy małe, u nasady umiarkowanej szerokości, osadzone dość blisko siebie, wysoko na szczycie głowy. W spokoju odrzucone do tyłu, w nadsłuchiwaniu skierowane do przodu, noszone na wpół wyprostowane z końcami zwisającymi do przodu.
Szyja. Muskularna, dobrze wygięta i dostatecznie długa. Pozwala na ,,wyniosłe” noszenie głowy.
Tułów. Grzbiet prosty. Linia zadu stopniowo zlewa się z linią kończyn tylnych. Klatka piersiowa głęboka, sięgająca do łokci.
Kończyny. Łopatki ustawione pod kątem 45°. Kąt między łopatką a ramieniem zbliżony do prostego. Łokcie są w tej samej odległości od kłębu co od podłoża. Kończyny przednie oglądane z przodu — proste, muskularne i równe. Kościec mocny. Udo szeroki^ i muskularne, z podudziem tworzy wyraźnie zaznaczony kąt. Stawy skokowe zgrabne i mocne, dobrze ukątowane, nisko położone, oglądane z tyłu — proste. Sródręcze mocne i giętkie. Łapy owalne o grubej podeszwie. Palce wysklepione i zwarte.
Ogon. Osadzony nisko, sięga co najmniej stawu skokowego. Obficie owłosiony i lekko wygięty ku górze, zwłaszcza gdy pies jest w ruchu; nie powinien wznosić się ponad linię grzbietu.
Szata. Włosy pokrywowe długie, szerokie i zupełnie proste.
Podszycie miękkie, puszyste, krótkie i zwarte. Grzywa i kryza bardzo obfite. Nogi przednie z dobrymi piórami, tylne obficie owłosione, ale poniżej stawu skokowego włosy krótsze. Na pysku sierść krótka. Psy krótkowłose eliminuje się z hodowli i oceny.
Maść. U psów trójkolorowych wymagany intensywnie czarny tułów, bez śladu cętkowania; podpalanie wyraziste jest wyżej cenione. Płowe mogą być jednolite lub z ciemnym nalotem, w całej gamie odcieni — od złocistego do ciemnomahoniowego; pożądany wyrazisty odcień maści. Maść wilczopłowa i szara niepożądana. U niebiesko-marmurkowych najbardziej pożądany kolor jasnonie-biesko-srebrzysty nakrapiany lub marmurkowarry czernią. Podpalanie soczyste jest pożądane, ale jego brak nie stanowi wady. Bardzo niepożądane — tak we włosach pokrywy jak i podszyciu — duże czarne łaty oraz odcień łupkowy lub rdzawy. Całość umaszczenia powinna skłaniać się ku niebieskiemu. Białe plamy dopuszczalne na piersi, na udach, podudziu i na końcu ogona. Wszystkie te znaczenia — lub część z nich — pożądane, ale brak ich nie stanowi wady. Umaszczenie czarne z białym lub czarne podpalane oceniane równorzędnie. Bardzo niepożądane białe łaty na tułowiu. Nos czarny, bez względu na umaszczenie okrywy.
Wzrost. Idealna wysokość: psy 38 cm, suki 35 cm. Przekroczenie tej wysokości lub nieosiągnięcie jej uważa się za dużą wadę.
Chody. Niepożądane wysokie albo sztywne podnoszenie nóg ani krzyżowanie ich czy też wyrzucanie na boki. Chody lekkie, szybkie, pełne wdzięku, elastyczne.
Wady. Głowa w części mózgowiowej wysklepiona, albo o cofniętym czole. Brak krawędzi czołowej. Uszy duże, zupełnie obwisłe lub stojące. Policzki zbyt silnie rozwinięte, szczęka i żuchwa słabe, pysk spiczasty, uzębienie niepełne. Nogi przednie krzywe, postawa krowia. Ogon haczykowato zagięty lub krótki albo noszony nad grzbietem. Maść biała lub z przewagą bieli. Nos różowy lub cielisty. Oczy niebieskie (z wyjątkiem oczu u psów niebiesko-marmurkowych), okrągłe lub jasne. Przodozgryz albo cofnięta żuchwa. Nerwowość.