Wzorzec angielski wpisany do rejestru FCI pod liczbą 125a (28. I. 1964 r.)
Rasą w Polsce mniej popularną, w kołach myśliwskich jednakże znaną i hodowaną, jest springer spaniel. Jest on większy od cockera i może dlatego rzadziej trzymany w charakterze psa dekoracyjnego.
Springer jest najstarszym angielskim psem myśliwskim. Od niego wywodzą się wszystkie polowe spaniele (prócz clumber spaniela). Początkowo był używany do wyszukiwania, wypłaszania i naganiania zwierzyny do sieci, dla sokołów i chartów, lecz w obecnych czasach potrzebny jest wyłącznie do odnajdywania, wypłaszania i aportowania zwierzyny przed strzelcem. Rasa ta jest chowana w czystości.
Wrażenie ogólne. Współczesny springer to pies harmonijnie zbudowany, zwarty, silny, dobrej postawy, wesoły, ruchliwy i wytrwały. Ma najdłuższe kończyny i jest najbardziej rasowo zbudowany ze wszystkich polowych spanieli.
Głowa. W części mózgowiowej średniej długości, dość szeroko i lekko zaokrąglona, wznosząca się od kufy z wyraźną krawędzią czołową, przedzieloną bruzdą między oczami, stopniowo zanikającą wzdłuż czoła do potylicy, która nie powinna być spiczasta. Policzki nie zaokrąglone ani pełne. Kufa proporcjonalnej długości w stosunku do głowy, dość szeroka i głęboka, lecz nie I oporna, dobrze wyrzeźbiona pod oczami, dość głęboka. Pożądane graniaste f a f 1 e, jednakże nie nadmiernie rozwinięte, aby nie przeszkadzały przy aportowaniu. Nozdrza dobrze rozwinięte. Żuchwa silna, zgryz równy (ani przodozgryz, ani tyłozgryz). Oczy średniej wielkości, nie wyłupiaste ani zapadnięte, o czujnym, łagodnym wyrazie Powieki dobrze przylegające do gałki ocznej, nie odsłaniające spojówki. Oczy ciemnoorzechowe. Uszy kształtu płata, ściśle przylegające do głowy, dość długie i szerokie, lecz nie przesadnie. Poprawne osadzenie — na linii oczu.
Szyja. Silna i muskularna, dość długa, bez fałdów podgardlanych, dobrze osadzona w łopatkach, łagodnie wygięta i zwężająca się ku głowie, co sprzyja ruchliwości i szybkości.Tułów. Silnie zbudowany i proporcjonalnie długi. Klatka piersiowa głęboka i dobrze rozwinięta, zapewniająca dużo miejsca dla serca i płuc. Żebra dobrze wysklepione. Lędźwie muskularne i silne, lekko wysklepione i mocno związane.
Kończyny przednie. Proste i ładnie ozdobione piórami; łokcie harmonijnie ustawione przy tułowiu, śródręcze mocne.
Kończyny tylne. Uda szerokie i muskularne, dobrze rozwinięte, długie, kolana nisko położone. Kolana i staw skokowy łagodnie ukątowane, nie wychylone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Wadliwe są grube stawy skokowe. Łapy mocne, dobrze zaokrąglone, palce zwarte, opuszki (piętki) zaokrąglone i sprężyste.
Ogon. Osadzony nisko i nigdy nie noszony powyżej grzbietu, dobrze owłosiony i ruchliwy.
Szata. Ściśle przylegająca, prosta i nie szorstka, odporna na wodę.
Maść. Dopuszczalne wszystkie umaszczenia, ale najbardziej pożądane kolory wątroby z białym, czarne z białym lub któraś z tych maści z podpalanymi znaczeniami.
Wymiary ciała. Wzrost w przybliżeniu 51 cm, masa 23 kg.
Chody. Chód Springera jest tylko jemu właściwy. Przednie nogi powinien wyrzucać przed siebie z łopatki, podnosząc łapy swobodnie i lekko, nie „pływając” nimi ani nie chodząc na sposób teriera. Kolana powinny zachodzić dobrze pod tułów w jednej linii z przednimi nogami. Nawet przy powolnym chodzeniu wiele spanieli ma inochód typowy dla tej rasy.
Wady. Owcza szyja. Oczy ,,mysie”, bez wyrazu, jasne.