Wzorzec wpisany do rejestru FCI pod liczbą 183a (21. II. 1964 r.)
Wywodzi się z okolic Stuttgartu (Wirtembergia) i Monachium (Bawaria). Psy podobnego typu znajdują się na szkicach Diirera (schyłek XV wieku). Pies tego typu odtworzony jest również w słynnej rzeźbie „Nachtwachterbrunnen” z 1620 r. w Stuttgarcie. Tę starą rasę można uznać za typowego psa wiejskiego tamtych okolic. Część kynologów niemieckich zalicza tę rasę do grupy pastersko-owczarskiej.Rasa ta występuje w trzech odmianach: olbrzym, średni i karłowaty. Dwie ostatnie odmiany zaliczone zostały do 9 grupy i tam też będą omawiane.
Wrażenie ogólne. Brodacz olbrzym jest powiększoną podobizną brodacza (sznaucera) średniego. Reprezentuje typ psa obrończego o wyglądzie budzącym respekt. Z natury jest dobrotliwy, opanowany, roztropny. Ma doskonale rozwinięte zmysły, jest wytrwały, łatwo się uczy, wykazuje dużą odporność na złe warunki atmosferyczne. Te wszystkie cechy czynią z niego znakomitego psa użytkowego i służbowego. Zasługuje na większe zainteresowanie się nim w Polsce.
Głowa. Mocno zbudowana, podłużna, zwężająca się stopniowo od uszu do końca nosa. Stosunek jej długości (od końca nosa do potylicy) od długości grzbietu (mierzonej od pierwszego kręgu grzbietowego do nasady ogona) — mniej więcej jak 1 : 2. Dużą wagę przywiązuje się do wysmukłości głowy. Krawędź • czołowa wyraźnie podkreślona przez łuk brwiowy. Grzbiet nosa prosty, przebiega równolegle z linią płaskiego, gładkiego czoła. Mięśnie żuchwy silnie rozwinięte, nie powinny jednak naruszać graniastej sylwetki głowy (łącznie z brodą). Kufa w kształcie umiarkowanie tępego klina. Nos wydatny, czarny. Wargi ściśle przylegające, czarne (niezależnie od omaszczenia szaty). Uszy wysoko osadzone i równo przycięte.1 Oczy owalne, ciemne. Dolna powieka przylegająca (spojówka niewidoczna).
Szyja. Nieco wygięta, silnie osadzona, proporcjonalna (nie za krótka i nie za gruba), skóra sucha bez fałdów i ściśle przylegająca. Kark silny, dobrze wy sklepiony.
Tułów. Klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, o płaskich żebrach, w przekroju poprzecznym owalna, sięgająca do łokci. Mostek w części początkowej wystaje możliwie daleko ku przodowi przed stawem łopatkowym, tworząc tzw. przedpiersie. Dolna krawędź klatki piersiowej podniesiona nieznacznie ku tyłowi. Brzuch umiarkowanie podciągnięty. Odstęp od ostatniego łuku żebrowego do biodra możliwie krótki; robi to wrażenie zwartości w kłębie. Grzbiet krótki i muskularny, lekko spadzisty, przechodzący lekkim łukiem ku nieco zaokrąglonemu zadowi.
Kończyny przednie. Łopatka skośna. Ramię dobrze ukątowane, płasko, lecz dobrze umięśnione. Nogi oglądane ze wszystkich stron proste.
Kończyny tylne. Uda ukośnie ustawione i bardzo silnie umięśnione. Stawy skokowe silnie ukątowane. Łapy krótkie, zaokrąglone, ze zwartymi, ku górze wysklepionymi palcami (kocie), z czarnymi pazurami i elastycznymi piętkami.
Ogon. Wysoko osadzony i noszony, przycięty za trzecim lub czwartym kręgiem. Osobniki z ogonem od urodzenia szczątkowym powinny mieć co najmniej jeden wyczuwalny kręg.
Wzrost. Wysokość: psy w kłębie 65—70 cm, suki 60—65 cm. Ideałem jest średnia tych liczb. Dalsze szczegóły wzorca odpowiadają wzorcowi rasy brodacza monachijskiego.