Wzorzec angielski (odmiany cardigan) wpisany do rejestru FCI pod liczbą 38a
Do grupy owczarków zaliczono też miniaturowe owczarki południowej Walii. Rasa ta występuje w dwu regionalnych odmianach: pembroke i cardigan welsh corgi. Obie te odmiany są bardzo stare, wybitnie krótko nożne, o głowie i budowie przypominającej sylwetkę lisa, jakkolwiek kościec ich jest silniejszy, a budowa bardziej krępa. Odmiana cardigan ma ogon w kształcie lisiej kity. Odmiana pembroke różni się tym, że szczenięta często rodzą się z ogonem szczątkowym. Normalny ogon przycina się szczeniętom bardzo krótko już w pierwszym tygodniu życia.
Welsh corgi są psami pasterskimi pomagającymi przy pasieniu stad bydła, a nawet tabunów koni. Ostatnio dzięki swej pojętności i małym wymaganiom stają się coraz częściej psami pokojowymi i rolę tę spełniają doskonale, gdyż są czujnymi stróżami. Jest. to jednym słowem „owczarek oszczędnościowy”. Ostatnio psy te zyskały na popularności, bowiem królowa Elżbieta II trzyma je przy swym pałacu i w parkach królewskich.

Wrażenie ogólne. Pies o wyrazie jak najbardziej lisim, wybitnie bystry. Długość od końca nosa do końca ogona około 92 cm.
Głowa. W części mózgowiowej dość szeroka, między uszami płaska, zwężająca się ku oczom, ponad którymi pożądane jest łagodne wysklepienie. Pysk zwężający się ku końcowi o długości około 7,5 cm (w stosunku do części mózgowiowej głowy jak 3:5). Koniec nosa czarny (z wyjątkiem psów niebiesko-marmurkowych), łagodnie wystający, nigdy tępy, o nozdrzach umiarkowanej wielkości. Żuchwa wyraźnie wykrojona i silna, lecz nie wystająca. Oczy średniej wielkości, o bystrym i czujnym wyrazie. Raczej szeroko rozstawione, o wyrazistych kącikach. Pożądane koloru ciemnego, lecz klarownego; srebrzyste dopuszczalne u psów niebie-sko-marmurkowych. Uszy raczej duże (w porównaniu z wielkością psa) i odstające, u nasady umiarkowanie szerokie, stojące. Osadzone dość daleko w tyle głowy, tak że mogą być płasko ułożone na karku. Uzębienie mocne, równe i zdrowe.
Szyja. Muskularna, dobrze rozwinięta i proporcjonalna do tułowia.
Tułów. Dość długi i silny. Klatka piersiowa głęboka, umiarkowanie szeroka, z wystającym mostkiem i dobrze wysklepio-nymi żebrami. Wyraźnie odgraniczona od partii lędźwiowej.
Kończyny przednie. Łopatki ustawione skośnie, mocne, muskularne. Kończyny krótkie, silne.
Kończyny tylne. Udo muskularne. Nogi krótkie i mocne. Ł ap y okrągłe, z dobrze rozwiniętymi opuszkami, raczej duże. Wilcze pazury niedopuszczalne (powinny być usunięte).
Ogon. Umiarkowanie długi i osadzony na jednym poziomie z linią grzbietu (nie zakręcony nad grzbietem), podobny do lisiej kity.
Maść. Każda maść dopuszczalna oprócz czysto białej.
Wymiary ciała. Wysokość w kłębie około 30 cm. Masa psa 10—12,5 kg, suki 9—11 kg.
Wady. Przodozgryz lub tyłozgryz. Guz potyliczny wysoki. Policzki wystające. Czoło niskie, płaskie. Oczy bez wyrazu. Podramię zakrzywione. Stopa luźna. Ogon zakręcony nad grzbietem. Szata jedwabista.
Odmiana Pembioke zapisana do rej. FCI pod liczbą 39a, różni się przede wszystkim krótkim szczątkowym ogonem. Pożądana maść jednolicie czerwona i podpalana z białymi łatami na nogach, piersi i szyi. Dopuszczalna minimalna ilość bieli na głowie i pysku.